தடை, தேசியம், பாதுகாப்பு மற்றும் அறச்சிந்தனை — ஒரு அரசியல் உரையின் மையக் கருத்துகள்

இந்த உரை முழுவதும் மூன்று பெரிய அச்சுகளில் நகர்கிறது:

(1) LTTE மீது தடை மற்றும் சர்வதேச அரசியல்,

(2) உலகத் தமிழர் தேசிய ஒற்றுமை,

(3) அறம்–அடையாளம்–பாதுகாப்பு பற்றிய சிந்தனை.

LTTE மீது தடை: சர்வதேச அரசியலின் கருவியா?

Liberation Tigers of Tamil Eelam மீது உலக சக்திகள் விதித்த தடை, ஒருகாலத்தில் African National Congress மீது விதிக்கப்பட்ட முழுத்தடையை ஒத்த மாடல் என்று உரையில் ஒப்பிடப்படுகிறது.

2006ஆம் ஆண்டு, சமாதான பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்து கொண்டிருந்த நேரத்திலேயே European Union தடை விதித்தது — இது சமாதான முயற்சிக்கே நேரடி சவாலாக அமைந்தது என்ற விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

இந்தத் தடை ஒரு இயக்கத்தை மட்டுமே இலக்கு செய்யவில்லை; இலங்கையில் வாழும் தமிழர் இனத்தை அரசியல்–பொருளாதார ரீதியாக தனிமைப்படுத்தும் கருவியாக மாறியது என்ற குற்றச்சாட்டு வலியுறுத்தப்படுகிறது.

மேலும், தடை நீக்கம் ஒரு நாட்டின் முடிவால் சாத்தியமில்லை; இந்தியா, அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, கனடா போன்ற பல சக்திகள் ஒருங்கிணைந்த அரசியல் தீர்மானம் தேவைப்படுவதாக உரையில் கூறப்படுகிறது.

உள்ளார்ந்த அரசியல் வாசகமாக, பெரிய சக்திகளின் ராணுவ–புலனாய்வு திட்டங்களில் “LTTE” என்ற பெயர் எதிர்காலத்திலும் பயன்பட வேண்டிய தேவையால் தடை நீடிக்கப்படுகிறது என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

தமிழர் தேசியம்: தமிழ்நாடு – ஈழம் உறவு

உரையில் தமிழ்நாடு மற்றும் ஈழம் ஒருகாலத்தில் ஒரே புவியியல்–இன அடிப்படையை பகிர்ந்தவை என வலியுறுத்தப்படுகிறது. கடல் மட்ட உயர்வு காரணமாக புவி பிரிவு ஏற்பட்டாலும், மொழி–வரலாறு–கலாசாரம் அடிப்படையில் தமிழர் ஒரே இன அடையாளத்தை பகிர்கின்றனர் என்பது மையக் கருத்து.

உலகத் தமிழர் அனைவரும் ஒற்றை இன அடையாளத்தில் ஒன்றுபட வேண்டும்; அந்த ஒற்றுமையின் மையக் களம் தாய் தமிழகம் என்ற நிலைப்பாடு வலுவாக முன்வைக்கப்படுகிறது.

“வாகை” தேசிய மரமாகவும், “காந்தள்” தேசிய மலராகவும் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட முயற்சி — பண்டைய தமிழ் அடையாளங்களை அரசியல்–சிந்தனை சின்னங்களாக மீளெழச் செய்த ஒரு நடவடிக்கையாக விளக்கப்படுகிறது.

சோழர் ஆட்சிக்குப் பின் 800 ஆண்டுகளாக தமிழர் அரசியல் நெருக்குவாரத்தில் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்; அதிலிருந்து மீள உலகளாவிய தமிழர் ஒருங்கிணைப்பு அவசியம் என உரை வலியுறுத்துகிறது.

இந்தியா – பாதுகாப்பு – இலங்கை அரசியல்

உரையில் முன்வைக்கப்படும் முக்கியமான நிலைப்பாடுகளில் ஒன்று — இலங்கையிலிருந்து இந்திய தென்பகுதிக்கு பாதுகாப்பு அச்சங்கள் உருவாகக்கூடும்; அந்த சூழலில் LTTE ஒரு பாதுகாப்பு அரணாக இருந்தது என்ற வாதம்.

LTTE அகற்றப்பட்ட பின், பாகிஸ்தான், சீனா போன்ற வெளிநாட்டு சக்திகள் இலங்கை வழியாக செல்வாக்கு பெறும் வாய்ப்பு அதிகரித்ததாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

“எந்த தேசத்திற்கும் எதிராக திட்டமிட்டு செயல்படவில்லை; இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அரணாகவே இருக்கத் தயாராக இருந்தோம்” என்ற இறுதி உரையின் வரி இங்கே நினைவுபடுத்தப்படுகிறது.

மேலும், இந்திய ராணுவ அதிகாரிகள் சிலர் பின்னர் எழுதிய நூல்களில் பாதுகாப்பு–தந்திரத் தவறுகள் குறித்து மறைமுக ஒப்புதல்கள் இருந்ததாக உரை கூறுகிறது.

தமிழ்நாடு அரசியல் மற்றும் தலைவர்களின் பங்கு

M. G. Ramachandran மீது நன்றியுணர்வு — எந்த அரசியல் பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காமல் உதவி செய்தார் என்ற மதிப்பீடு இங்கு இடம் பெறுகிறது.

M. Karunanidhi உள்ளிட்ட திமுக தலைவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் உதவி செய்தாலும், கட்சிநிலை அரசியலில் சில குறைபாடுகள் இருந்ததாக விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

1988 சென்னை மனித சங்கிலி போராட்டம் போன்ற முயற்சிகள், தேசியக் கேள்வியை தலைவர்களின் மட்டத்தில் இருந்து மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் ஒரு மக்கள் சார்ந்த அணுகுமுறையாக விளக்கப்படுகிறது.

தேசிய பிரச்சனை தலைவர்களிடம் முடங்கி விடாமல், மக்களிடையே நேரடி அரசியல் புரிதலாக மாற வேண்டும் என்பதே இந்த அணுகுமுறையின் நோக்கம் என கூறப்படுகிறது.

அறம், புத்தம் மற்றும் சிந்தனை

Buddhism அன்பும் அறமும் போதிக்கும் மதம்; ஆனால் இலங்கை அரசியல் அதை வன்முறைக்கும் இனஅழிப்புக்கும் நியாயம் கூற பயன்படுத்துகிறது என்ற தீவிர விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

இயக்கத்தின் உள்ளமைப்பில் அறநெறியில் சலுகையற்ற ஒழுக்கம் இருந்ததாகவும், நெருங்கியவர்களையே தவறு செய்தால் நீக்கிய எடுத்துக்காட்டுகள் இருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

எதிரி போர்க்கைதியை எந்த நிபந்தனையும் இன்றி அவரது குடும்பத்திடம் ஒப்படைத்த சம்பவம், “அறம் இன–மத எல்லையைத் தாண்டி நிற்க வேண்டும்” என்ற நடைமுறை எடுத்துக்காட்டாக விவரிக்கப்படுகிறது.

அனாதை குழந்தைகள் “தேசத்தின் குழந்தைகள்”, கைவிடப்பட்ட முதியோர் “தேசத்தின் மக்கள்” என்ற எண்ணத்தில் காப்பகங்கள் அமைக்கப்பட்டன — இது அன்பு மற்றும் அறம் மையப்பட்ட சித்தாந்தத்தின் ஒரு முகம் என கூறப்படுகிறது.

இறுதி சிந்தனை

உரையின் முடிவில் வலியுறுத்தப்படும் கருத்து — “பிரபாகரம்” என்பது ஒரு தனி மனிதர் மட்டுமல்ல; ஒரு சித்தாந்த வடிவம்.

அந்த சிந்தனையின் மையம்:

அன்பு + அறம் + உலகளாவிய தமிழர் ஒற்றுமை.

அந்த சிந்தனை வாழ்க்கையிலும் செயற்பாட்டிலும் வெளிப்பட்டால், உலகளாவிய தமிழர் சக்தி உருவாகும் என்ற நம்பிக்கையே இந்த உரையின் மையக் கருத்தாக அமைகிறது.