இராணிப்பேட்டை பொதுக்கூட்டத்தில் Seeman அவர்கள் நிகழ்த்திய உரை 

இராணிப்பேட்டை பொதுக்கூட்டத்தில் Seeman அவர்கள் நிகழ்த்திய உரை, சாதாரண தேர்தல் பிரச்சார உரையைத் தாண்டி, ஒரு விரிவான அரசியல் மற்றும் தத்துவக் கருத்தாக்கமாக வெளிப்பட்டது. இந்த உரையின் மையத்தில் “மாற்றம்” என்ற கருத்து இருந்தாலும், அது வெறும் ஆட்சி மாற்றம் அல்ல; அடிப்படையான ஆட்சிமுறை மாற்றமே அவசியம் என்பதைக் கவனமாக வலியுறுத்தியது.

இந்த உரையின் முதன்மையான கரு தமிழ் தேசியமும் விடுதலையும் ஆகும். உலகப் புரட்சியாளர்களான Ho Chi Minh, Fidel Castro, Nelson Mandela, B. R. Ambedkar, Subhas Chandra Bose ஆகியோரின் போராட்டங்களை எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டு, தமிழ் இனத்திற்கும் தனித்துவமான அரசியல் அடையாளமும் முழுமையான விடுதலையும் தேவைப்படுகின்றன என்று அவர் வலியுறுத்தினார். மேலும், Velupillai Prabhakaran அவர்களை தமிழ் இனத்தின் விடுதலைச் சின்னமாக முன்வைத்து, ஆயுதப் போராட்டத்தை மக்கள் அரசியல் வழியில் தொடர வேண்டும் என்ற கருத்தையும் முன்வைத்தார்.

தற்போதைய ஆட்சிகளின் மீது கடுமையான விமர்சனமும் இந்த உரையின் முக்கிய அம்சமாக அமைந்தது. வளர்ச்சி என்ற பெயரில் TASMAC வருவாய் மற்றும் குடிப்பழக்கத்தை முன்னிறுத்துவது போலியான முன்னேற்றம் என அவர் சாடினார். Goods and Services Tax மற்றும் NEET போன்ற கொள்கைகள் பொதுமக்களுக்கு சுமையாக மாறியுள்ளதாகவும், சமூகம் முழுவதும் அநீதியின் மீது கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அவர் குற்றம்சாட்டினார்.

சுற்றுச்சூழல் மற்றும் இயற்கை வளங்களின் கொள்ளை குறித்து அவர் வெளிப்படுத்திய கவலை மிகத் தெளிவானது. மணல் கொள்ளை, மலை வெட்டுதல், நச்சு தொழிற்சாலைகள், நீர் மற்றும் கடல் மாசுபாடு போன்ற பிரச்சினைகள் மூலம் இயற்கை அழிவை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். விவசாயிகளின் நிலையை எடுத்துக்காட்டி, “குளிர்சாதன அறையில் மது, தெருவில் உணவு” என்ற உருவகத்தின் மூலம் சமூக முன்னுரிமைகள் எவ்வாறு தலைகீழாக மாறியுள்ளன என்பதையும் விளக்கினார்.

சமூக நீதி, கல்வி மற்றும் மொழி பற்றிய அவரது கருத்துக்கள் இந்த உரைக்கு மேலும் ஆழத்தை வழங்கின. NEET தேர்வு சமூக சமத்துவத்திற்கு எதிரானதாகவும், தமிழ் மொழி புறக்கணிக்கப்படுவது பண்பாட்டு சீரழிவாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார். தமிழில் கல்வி கற்றவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பில் முன்னுரிமை வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் அவர் வலியுறுத்தினார்.

அதேபோல், உழைப்பாளி மக்களின் வாழ்க்கை, சுரண்டல் அரசியல் மற்றும் லஞ்ச கலாச்சாரம் ஆகியவற்றை அவர் கவிதைநடை மற்றும் உணர்ச்சிமிக்க உருவகங்களால் விளக்கினார். மக்கள் மனநிலையே மாற வேண்டும்; அதுவே உண்மையான மாற்றத்திற்கான முதல் படி என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

அரசியல் நிலைப்பாட்டில், DMK, AIADMK, BJP, Indian National Congress ஆகிய முக்கிய அரசியல் கட்சிகளை ஒரே நேரத்தில் விமர்சித்து, கூட்டணி அரசியலை அவர் முற்றிலும் நிராகரித்தார். “தனித்து நிற்கும் அரசியல்” என்ற கோட்பாட்டை வலியுறுத்திய அவர், மக்கள் விழிப்புணர்வே மாற்றத்தை உருவாக்கும் என நம்பிக்கை வெளியிட்டார்.

உரையின் இறுதியில், வாக்கின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தி, மக்கள் தங்கள் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும் பொறுப்பை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும் என அவர் அழைப்பு விடுத்தார். வாக்கு என்பது வெறும் அரசியல் செயல் அல்ல; அது மண், மரியாதை மற்றும் வருங்கால தலைமுறையின் வாழ்வை நிர்ணயிக்கும் சக்தி என அவர் உணர்ச்சிமிக்க முறையில் குறிப்பிட்டார்.

மொத்தத்தில், இந்த உரை தேர்தல் அரசியலைத் தாண்டி, தமிழ் தேசியம், சமூக நீதி, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் ஆட்சிமுறை மாற்றம் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு விரிவான அரசியல் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது.