இன்றைய அரசியல் உரையாடல்களில் அதிகமாக பேசப்படும் ஒரு முக்கியமான கேள்வி – “தமிழ்நாட்டின் வாக்காளர் அமைப்பு மாற்றமடைகிறதா?” என்பதாகும். இந்தக் கேள்வியை மையமாகக் கொண்டு ஒரு அரசியல் உரை பல தீவிரமான கருத்துகளையும் எச்சரிக்கைகளையும் முன்வைக்கிறது.
தமிழ்நாட்டில் பிறப்பு விகிதம் குறைந்து, மக்கள் தொகை வளர்ச்சி மந்தமடைந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட உண்மை. ஆனால் இதற்கு மாறாக, வாக்காளர் எண்ணிக்கை அசாதாரணமாக அதிகரிப்பது இயல்பான ஜனநாயக வளர்ச்சியா, அல்லது வேறு காரணங்களால் ஏற்படுகிறதா என்ற சந்தேகம் எழுப்பப்படுகிறது. குறிப்பாக செங்கல்பட்டு, திருவள்ளூர், காஞ்சிபுரம், கோயம்புத்தூர், திருப்பூர், ராணிப்பேட்டை போன்ற தொழில் வளர்ச்சி பெற்ற மாவட்டங்களில் வாக்காளர் எண்ணிக்கை திடீரென உயர்ந்திருப்பது, வெளிமாநிலத்தவர்கள் குடியேறி வாக்குரிமை பெற்றதன் விளைவாக இருக்கலாம் என இந்த உரை வலியுறுத்துகிறது.
இந்த நிலைமை தேர்தல் அரசியலிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதாக கூறப்படுகிறது. ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் குறைந்தது 20,000 வெளிமாநில அல்லது இந்தி பேசும் வாக்காளர்கள் உள்ளனர் என்ற மதிப்பீடு முன்வைக்கப்படுகிறது. பல முனை போட்டிகளில் வெற்றி–தோல்வி வித்தியாசம் சில ஆயிரம் வாக்குகளுக்குள் மட்டுமே இருக்கும் நிலையில், இந்தக் குழு “தீர்மானிக்கும் சிறுபான்மை” ஆக மாறிவிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இதன் காரணமாக, தமிழக அரசியல் கட்சிகள் தங்கள் பாரம்பரிய நிலைப்பாடுகளை மென்மையாக்கி, இந்தி வாக்காளர்களை கவரும் அரசியலுக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டும் முன்வைக்கப்படுகிறது.
இதன் அடுத்த கட்டமாக, நாடாளுமன்றத்தின் அமைப்பில் ஏற்படவிருக்கும் மாற்றங்கள் குறித்து கவலை தெரிவிக்கப்படுகிறது. மக்களவை உறுப்பினர் எண்ணிக்கை 543 இலிருந்து 816 ஆக உயர்த்தும் திட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தால், இந்தி மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவம் அதிகரித்து, தேசிய அளவில் அவர்கள் மேலாதிக்கம் பெறக்கூடும் என எச்சரிக்கை விடுக்கப்படுகிறது. இதனால், தமிழ்நாடு போன்ற மாநிலங்களின் குரல் சட்டமன்றத்தில் மேலும் பலவீனப்படலாம் என்ற கருத்து வலியுறுத்தப்படுகிறது.
இந்த இரு நிலைகளும் – மாநில அளவில் வாக்காளர் அமைப்பு மாற்றம் மற்றும் தேசிய அளவில் அரசியல் அதிகாரச் சீரமைப்பு – சேர்ந்து “தமிழர் தாயக உரிமை பாதிக்கப்படுகின்றது” என்ற மையக் கருத்தை இந்த உரை முன்வைக்கிறது. கீழ்மட்டத்தில் தொகுதிகளில் வெளிமாநில வாக்காளர்கள் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக மாறுவது, மேல்மட்டத்தில் நாடாளுமன்றத்தில் இந்தி மாநிலங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது – இந்த இரண்டும் இணைந்து ஒரு அரசியல் மாற்றத்தை உருவாக்கும் என்ற வாதம் இதில் அடங்கியுள்ளது.
இந்தப் பின்னணியில், பல தீவிரமான கோரிக்கைகளும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. வடகிழக்கு மாநிலங்களில் நடைமுறையில் உள்ள Inner Line Permit முறையை தமிழ்நாட்டிலும் கொண்டு வர வேண்டும், வெளிமாநிலத்தவர்கள் மாநிலத்தில் தங்கும் காலத்தை கட்டுப்படுத்த மாநிலத்திற்கே அதிகாரம் வழங்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது. மேலும், தமிழ்நாட்டில் செயல்படும் நிறுவனங்களில் குறைந்தது 51% பங்கு தமிழர்களிடம் இருக்க வேண்டும், வெளிமாநில வணிகர்களுக்கு உள்ளாட்சி உரிமம் வழங்கக் கூடாது போன்ற பொருளாதார கோரிக்கைகளும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. 1956க்கு பிறகு குடியேறியவர்களை கணக்கிட்டு வெளியேற்ற வேண்டும், அரசு வேலைகள் முழுமையாக தமிழர்களுக்கே வழங்கப்பட வேண்டும், மற்ற துறைகளில் குறைந்தது 90% வேலைவாய்ப்பு தமிழர்களுக்கே இருக்க வேண்டும் போன்ற கடுமையான நிலைப்பாடுகளும் இதில் இடம்பெறுகின்றன.
இறுதியாக, இந்த உரை ஒரு அரசியல் அழைப்புடன் முடிகிறது. கட்சிகளைத் தாண்டி தமிழர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து “தாயக பாதுகாப்பு” போராட்டத்தில் பங்கேற்க வேண்டும், புதிய அரசியல் மற்றும் மக்கள் தொகை மாற்றங்களை புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என அழைப்பு விடுக்கப்படுகிறது. மேலும், இத்தகைய இயக்கங்களுக்கு மக்கள் நிதி ஆதரவு அவசியம் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.
மொத்தத்தில், இந்த உரை ஒரு தீவிரமான அரசியல் மற்றும் இன அடையாளக் கண்ணோட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இதில் முன்வைக்கப்படும் கருத்துகள் மற்றும் கோரிக்கைகள் சமூக, சட்ட, அரசியல் ரீதியாக பெரிய விவாதங்களை உருவாக்கக்கூடியவை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
0 Comments
premkumar.raja@gmail.com