கண்ணகி, தமிழர் மரபு மற்றும் இன்றைய அடையாளப் போராட்டம்

தமிழர் வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிலும் கண்ணகி ஒரு சாதாரண இலக்கியக் கதாபாத்திரம் அல்ல; நீதி, உறுதி, மற்றும் பெண்களின் வீரத்தை பிரதிபலிக்கும் பெரும் அடையாளமாகத் திகழ்கிறார். ஒரு அரசன் வழங்கிய தவறான தீர்ப்பை எதிர்த்து நியாயத்தை நிலைநாட்டிய கண்ணகி, நீதியின் உச்ச வடிவமாக எடுத்துக்காட்டப்படுகிறார். இந்த வரலாறு, தமிழ்ச் சமூகத்தில் நீதி என்பது அதிகாரத்தை விட உயர்ந்தது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

அதே சமயம், பெண்களின் சமூகப் பங்கு குறித்த பார்வையிலும் இந்தக் கருத்துரையில் முக்கியமான சிந்தனைகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. பழமையான தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெண்கள் வீட்டு எல்லைக்குள் மட்டுப்படுத்தப்படவில்லை; அவர்கள் சமூக பொறுப்பையும், வீரத்தையும் தாங்கியவர்கள். ஆனால் இன்றைய காலத்தில் பெண்களை குறுகிய வரம்புக்குள் வைத்திருக்கும் மனோபாவம், அந்த மரபை மறுக்கும் ஒன்றாகக் காணப்படுகிறது.

மரபு மற்றும் நவீன மாற்றங்கள் பற்றிய விவாதமும் இதில் மையமாகிறது. கண்ணகி சிலை அல்லது பழமையான அம்மன் திருமேனிகளை “சமகால நாகரிகம்” என்ற பெயரில் மாற்றுவது, தமிழர் பண்பாட்டின் அடிப்படை வடிவங்களை அவமதிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆகம விதிகளை காரணம் காட்டி பழைய மரபுகளை மாற்றுவது சரியான அணுகுமுறை அல்ல என்பதும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

கோயில்கள் மற்றும் தலபுராணங்களின் அழிவு குறித்த கவலைகளும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. “ஜீர்ணோதாரணம்” என்ற பெயரில் பழமையான கோயில்கள் இடிக்கப்பட்டு புதிய கட்டிடங்களாக மாறும்போது, அதன் மூலம் வரலாறும் அடையாளமும் அழிந்து விடுகிறது. இதன் மூலம் தமிழர்கள் தங்கள் கடவுள்களையும், மரபுகளையும் ஏன் வணங்குகிறார்கள் என்ற அடிப்படை புரிதலையே இழந்து வருகிறார்கள் என்ற எச்சரிக்கை எழுகிறது.

கண்ணகி வழிபாட்டின் பரவல் இந்த உரையில் ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். தமிழ்நாட்டைத் தாண்டி கேரளாவில் பகவதி என்றும், இலங்கையில் பத்தினி தெய்வமாகவும் கண்ணகி வழிபடப்படுவது, தமிழர் பண்பாட்டின் பரந்த பரவலைக் காட்டுகிறது. இது ஒரு பகுதி மரபு அல்ல, பரந்த நாகரிகத் தொடர்ச்சி என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

“நாகரிகம்” என்ற கருத்தின் பெயரில் பழைய கால வழக்கங்களை மாற்ற முயல்வது குறித்தும் விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறது. பழைய கால உடைமுறைகள் அல்லது கோயில் நடைமுறைகளை இன்றைய தரப்பில் மதிப்பிடுவது தவறான அணுகுமுறை எனக் கூறப்படுகிறது.

இக்கருத்துரையில் அரசியல் விமர்சனமும் இடம் பெறுகிறது. குறிப்பாக, திராவிட அரசியல் தமிழர் வரலாறையும் அடையாளத்தையும் காக்கவில்லை; மாறாக தாழ்வு உணர்வை உருவாக்குகிறது என்ற குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படுகிறது. வரலாறு மற்றும் மொழி அழிந்தால் நாகரிகமும் அழியும் என்பது முக்கியமான எச்சரிக்கையாக வைக்கப்படுகிறது.

இன்றைய தமிழ்நாட்டின் கலாச்சார மற்றும் அரசியல் சூழ்நிலை குறித்த கவலைகளும் வெளிப்படுகின்றன. கோயில்கள், நிலம், மற்றும் மொழி ஆகியவை மெதுவாக பிறரிடம் செல்லும் நிலை உருவாகி வருவதாகவும், சென்னை போன்ற நகரங்களில் தமிழர் அடையாளம் குறைந்து வருவது ஒரு எடுத்துக்காட்டாகவும் கூறப்படுகிறது.

கண்ணகி கோயில் தொடர்பான அரசியல் விவகாரமும் இதில் குறிப்பிடப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டுக்குள் உள்ள கோயிலுக்கே வேறு மாநில அனுமதி தேவைப்படுவது, அரசியல் கட்டுப்பாட்டின் ஒரு வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது.

தமிழ் தேசிய உணர்வு குறித்து பேசும்போது, தற்போதைய சூழல் ஒரு “கடைசி வாய்ப்பு” என சித்தரிக்கப்படுகிறது. வரலாறு, மரபு, மற்றும் அடையாளத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்ல வேண்டிய பொறுப்பு மிக முக்கியமானதாக வலியுறுத்தப்படுகிறது.

கலை மற்றும் சினிமா வழியாக உருவாகும் தலைமை பற்றியும் விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறது. உண்மையான தலைமை என்பது மக்களின் வரலாறையும் நாகரிகத்தையும் காக்கும் பணியில்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதே இக்கருத்தின் மையம்.

முடிவாக, கண்ணகி ஒரு சிலை அல்லது கதையாக மட்டுமல்ல; தமிழர் அடையாளத்தின் உயிருள்ள சின்னமாக பார்க்கப்படுகிறார். அந்த அடையாளத்தை புரிந்து கொண்டு அதை பாதுகாக்கும் பொறுப்பு ஒவ்வொரு தமிழரிடமும் உள்ளது என்பதைக் கூறி இந்த சிந்தனை நிறைவடைகிறது.