முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் முதல் “பரிகார நீதி” வரை: தமிழர் அரசியலுக்கான புதிய அழைப்பு

மே 18 முள்ளிவாய்க்கால் நினைவுநாள் என்பது வெறும் துயர நினைவேந்தல் நாளாக மட்டும் இல்லாமல், தமிழினப் படுகொலைக்கு உலகளாவிய அளவில் பரிகார நீதி (Reparative Justice) பெற்றுத்தரும் அரசியல், சட்ட, அறிவியல் மற்றும் சர்வதேச இயக்கத்தின் தொடர் உறுதிநாளாக மாற வேண்டும் என்பதே இந்த உரையின் மையக் கருத்தாக உள்ளது.

17 ஆண்டுகளாக நினைவேந்தல்கள் தொடர்ந்து நடந்தாலும், தமிழினப் படுகொலை உலகளாவிய இனப்படுகொலை பட்டியலில் உறுதியாக இடம்பிடிக்கும் அளவுக்கு ஒருங்கிணைந்த நீதி இயக்கம் உருவாகவில்லை என்ற வேதனை உரையில் வெளிப்படுகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே 18 வந்துசெல்லும் நிலையில், “இந்த ஒரு ஆண்டில் நாம் என்ன சாதித்தோம்? எந்த சட்ட நடவடிக்கைகள் முன்னேறின? எந்த அரசியல் அழுத்தங்கள் உருவாக்கப்பட்டன?” என்ற பொறுப்புக்கூறல் இல்லாமல் காலம் நகர்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படுகிறது.

தமிழ் அரசியல் மீது எழும் அதிருப்தி

தமிழ் தேசிய அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் நாடாளுமன்ற பிரதிநிதிகள் மீது உரை கடுமையான விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறது. மக்கள் மிகப்பெரிய நம்பிக்கையுடன் அனுப்பிய பிரதிநிதிகள், தமிழர் நீதி அரசியலை உலக அரங்கில் வலுவாக முன்னெடுக்கத் தவறிவிட்டார்கள் என கூறப்படுகிறது.

மே 18 நினைவேந்தலுக்கு முந்தைய நாளில் கூட உள் கட்சி விவகாரங்கள் முன்னுரிமை பெறுவது, தமிழர் அரசியல் எவ்வளவு திசைதிருப்பப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கான சின்னமாகக் காட்டப்படுகிறது. “பதவியில் இருப்பது” மற்றும் “மக்களுக்கு நீதி பெற்றுத்தருவது” என்ற இரண்டிற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை உரை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

“பரிகார நீதி” என்பது ஒரே கதவு அல்ல

தமிழினப் படுகொலைக்கு நீதி கிடைப்பது ஜெனீவா மனித உரிமை மன்றம் அல்லது சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் போன்ற ஒரே தளத்தின் மூலம் மட்டுமே சாத்தியமில்லை என்று உரை வலியுறுத்துகிறது.

அதற்கு பதிலாக, இது பல தளங்களில் ஒருங்கிணைந்த நீண்டகாலப் போராட்டமாக பார்க்கப்படுகிறது:

1. சர்வதேச சட்டப் போராட்டங்கள்
2. மனித உரிமை மேடைகள்
3. கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி உலகம்
4. ஊடக ஆவணப்படுத்தல்கள்
5. குடிமக்கள் இயக்கங்கள்
6. புலம்பெயர் வலைப்பின்னல்கள்
7. அரசியல் கூட்டணிகள்

இவை அனைத்தும் ஒரே இலக்கை நோக்கி நகரும் “பத்து கதவுகள் கொண்ட பயணம்” என விளக்கப்படுகிறது.

ஆமினியர் முதல் ரோஹிங்யா வரை: சர்வதேச பாடங்கள்

1915 ஆம் ஆண்டு நடந்த ஆமினிய இனப்படுகொலை உடனடியாக உலக அங்கீகாரம் பெறவில்லை. நூற்றாண்டுக்கு மேலான தொடர்ச்சியான அரசியல், சட்ட மற்றும் சமூக முயற்சிகளின் பின்னரே அது அதிகாரப்பூர்வ இனப்படுகொலையாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது என்ற உதாரணம் இங்கு முன்வைக்கப்படுகிறது.

அதேபோல், ருவாண்டா, போஸ்னியா, ரோஹிங்யா, காசா போன்ற விவகாரங்களிலும் சர்வதேச நீதி மெதுவாக நகர்கிறது. இதன் மூலம், ஈழத் தமிழர்களின் நீதி பயணமும் நீண்டகால தலைமுறைமாறும் அரசியல் முயற்சியாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும் என்ற புரிதலை உரை வலியுறுத்துகிறது.

தவறவிட்ட வரலாற்று வாய்ப்புகள்

2008–2009 போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் கிடைத்த காணொளி சாட்சிகள் உலக ஊடகங்களுக்கு கொண்டு செல்ல முயற்சிக்கப்பட்டபோதும், அரசியல் மற்றும் ஊடக அழுத்தங்களால் அவை உலகளவில் எதிரொலி பெறவில்லை என உரையில் கூறப்படுகிறது.

அதேபோல், “Responsibility to Protect (R2P)” போன்ற சர்வதேச சட்ட கருவிகளை பயன்படுத்தி உலகளாவிய சட்ட அழுத்தம் உருவாக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்தபோதும், தமிழ் அறிவுஜீவிகள், சட்ட நிபுணர்கள், கல்வியாளர்கள் விரைவாக ஒருங்கிணையவில்லை என்பதையும் உரை ஏமாற்றத்துடன் பதிவு செய்கிறது.

இளைஞர்களும் பல்கலைக்கழகங்களும்: எதிர்காலத்தின் மையம்

தமிழர் நீதி அரசியலின் அடுத்த கட்டத்தை இளைஞர்களும் கல்வி நிறுவனங்களும் முன்னெடுக்க வேண்டியது அவசியம் என உரை வலியுறுத்துகிறது.

யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கிழக்கு பல்கலைக்கழகங்கள் உலக பல்கலைக்கழகங்களுடன் இணைந்து:

1. இனப்படுகொலை ஆய்வுகள்
2. மனித உரிமை ஆவணப்படுத்தல்கள்
3. சர்வதேச சட்ட ஆராய்ச்சிகள்
4. நினைவியல் (Memory Studies)
   போன்ற துறைகளில் உலகளாவிய கல்வி இயக்கங்களை உருவாக்க வேண்டும் என அழைப்பு விடுக்கப்படுகிறது.

“ஒரு தலைமுறை தொடங்கிய போராட்டத்தை அடுத்த தலைமுறை அமைப்புசார்ந்த முறையில் தொடர வேண்டும்” என்ற எண்ணமே இங்கு முக்கியமாக முன்வைக்கப்படுகிறது.

மாறும் உலக ஒழுங்கும் தமிழர் சவாலும்

இன்றைய உலக அரசியல் வேகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. ஐ.நா. போன்ற பாரம்பரிய அமைப்புகளின் செல்வாக்கு மாறிவரும் நிலையில், நேற்று செயல்பட்ட வழிமுறைகள் இன்று அதேபடி வேலை செய்யாது என்று உரை எச்சரிக்கிறது.

காசா போன்ற சமகால மோதல்களில் கூட சர்வதேச நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் மக்கள் வாழ்வில் உடனடி மாற்றத்தை உருவாக்கவில்லை என்பதை எடுத்துக்காட்டி, தமிழர்களும் புதிய கூட்டணிகள், புதிய அரசியல் தளங்கள், புதிய சட்ட அணுகுமுறைகள் ஆகியவற்றை தேட வேண்டும் என கூறப்படுகிறது.

மே 18: கண்ணீர்நாளா? உறுதிநாளா?

இந்த உரையின் இறுதி மற்றும் மிக வலுவான அழைப்பு இதுவே:

மே 18 இனி வெறும் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றும் நினைவேந்தல் நாளாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது. அது ஆண்டுதோறும்:

1. “நாம் என்ன செய்தோம்?”
2. “என்ன முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது?”
3. “அடுத்த ஆண்டு என்ன செய்யப்போகிறோம்?”
   என்று தமிழர் அரசியல், சிவில் சமூகங்கள், புலம்பெயர் அமைப்புகள் மற்றும் துறைசார் நிபுணர்கள் மக்களுக்கு முன்னால் பொறுப்புக்கூறும் “உறுதிநாள்” ஆக மாற வேண்டும்.

சட்டம், ஊடகம், தொழில்நுட்பம், கல்வி, அரசியல், பொருளாதாரம் போன்ற ஒவ்வொரு துறையிலும் உள்ள தமிழர்களும் தங்கள் திறன்களை ஒருங்கிணைத்து, உலகளாவிய “ஒரே வலுவான தமிழ் சக்தி” உருவாக்க வேண்டிய அவசியத்தை இந்த உரை வலியுறுத்துகிறது.