இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினை, இனப்படுகொலை நினைவு, மற்றும் தமிழகத்தின் மீது உருவாகும் புதிய அரசியல் எதிர்பார்ப்பு 

இலங்கைத் தமிழர் அரசியல் வரலாற்றில் “முள்ளிவாய்க்கால்” என்பது ஒரு இடத்தின் பெயர் மட்டுமல்ல; அது ஒரு இனத்தின் ஆழ்ந்த காயம், ஒரு தலைமுறையின் மனவேதனை, இன்னும் முடிவுக்கு வராத நீதிக்கான போராட்டத்தின் அடையாளமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ஆண்டுகள் கடந்தும், மே 18 நினைவு தமிழர்களின் மனங்களில் இன்னும் உயிரோடு உள்ளது. அந்த வலியும், அதிலிருந்து உருவான அரசியல் கோபமும், தமிழகம் மற்றும் இந்தியா மீது உருவாகும் புதிய எதிர்பார்ப்பும் சமீபத்திய அரசியல் உரைகளில் மீண்டும் வெளிப்படுகின்றன.

இலங்கைத் தமிழ் அரசியல் குரலாக உருவெடுத்து வரும் Archuna Ramanathan, தனது சமீபத்திய பேட்டியில் இனப்படுகொலை நினைவுகள், தமிழ் அரசியலின் தோல்விகள், சர்வதேச அமைப்புகளின் செயலற்ற நிலை, மற்றும் தமிழகத்தின் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை உணர்ச்சிகரமாக பகிர்ந்துள்ளார்.

இனப்படுகொலையின் ஆற்றாத காயம்

2009ஆம் ஆண்டு முள்ளிவாய்க்காலில் நடந்த இறுதிக்கட்ட போர், இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் முடிவாக மட்டுமல்லாமல், தமிழர்களின் கூட்டு நினைவில் மிகப்பெரிய மனிதாபிமான பேரழிவாகவும் பதிந்திருக்கிறது. ஆயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள் உயிரிழந்தனர், பலர் காணாமல் போனார்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் பாதுகாப்பற்ற சூழலில் சிக்கினர் என்ற குற்றச்சாட்டுகள் இன்னும் சர்வதேச அளவில் விவாதிக்கப்படுகின்றன.

தந்தையை இழந்த விடுதலைப் போராளியின் மகனாக, அர்ச்சுனா இந்த வலியை வெறும் அரசியல் கோஷமாக அல்லாமல், தனது குடும்ப அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியாகவே பேசுகிறார். அவரது கருத்துப்படி, இது சாதாரண போர் அல்ல; மனிதநேயத்தின் எல்லைகளையே மீறிய ஒரு திட்டமிட்ட இனப்படுகொலை.

சிங்கள இனவாத அரசியலின் தொடர்ச்சி

Sri Lanka சுதந்திரம் பெற்ற 1948ஆம் ஆண்டிலிருந்து, “சிங்களம்–பௌத்தம்” மையப்படுத்திய அரசியல் அமைப்பு தமிழர்களின் அரசியல், மொழி, கலாச்சார உரிமைகளை குறைத்து வந்ததாக அவர் குற்றம்சாட்டுகிறார்.

தமிழர்களின் பாரம்பரிய நிலங்களில் பௌத்த வீஹாரங்கள் அமைப்பது, மக்கள் தொகை மாற்ற அரசியல், தமிழ் அடையாளங்களை அழிக்கும் கலாச்சார நடவடிக்கைகள் — இவை அனைத்தும் ஒரு நீண்டகால “கலாச்சார படுகொலை” திட்டத்தின் பகுதிகள் என அவர் கூறுகிறார்.

இந்த பார்வையில், இலங்கைப் பிரச்சினை வெறும் அரசியல் அதிகாரப் பிரச்சினை அல்ல; அது ஒரு இனத்தின் அடையாளம் மற்றும் வாழ்வுரிமைக்கான போராட்டமாகவே விளக்கப்படுகிறது.

தமிழ் அரசியல்வாதிகள்மீது எழும் அதிருப்தி

இலங்கைத் தமிழ் அரசியல் கட்சிகள்மீதும் அர்ச்சுனா கடுமையான விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறார். பல ஆண்டுகளாக தமிழர்களின் பெயரில் அரசியல் செய்தவர்கள், உண்மையில் மக்களின் வலியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தவில்லை; சிங்கள ஆட்சியுடன் சமரசம் செய்து தங்கள் அரசியல் வாழ்க்கையை பாதுகாத்துக்கொண்டார்கள் என்று அவர் குற்றம் சாட்டுகிறார்.

தேர்தல் காலங்களில் மட்டுமே மக்களை நாடி வரும் பழைய அரசியல் அணுகுமுறைக்கு எதிராக, புதிய தலைமுறை மாற்றத்தை தேடுகிறது என்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இதன் விளைவாகவே தமிழ் பிரதிநிதித்துவம் பாராளுமன்றத்தில் குறைந்து வருவதாகவும் அவர் கருதுகிறார்.

“சிங்கள மக்களை அல்ல, சிங்கள இனவாத அரசியலை எதிர்க்க வேண்டும்”

அர்ச்சுனாவின் அரசியல் நிலைப்பாட்டில் முக்கியமான அம்சம், சிங்கள மக்களை முழுமையாக எதிரிகளாக பார்க்காத அணுகுமுறையாகும். அவரது கருத்துப்படி, பிரச்சினையின் மையம் சிங்கள மக்கள் அல்ல; சிங்கள இனவாத அரசியல்தான்.

அதனால் தான் அவர் சிங்கள மொழியிலேயே தமிழர் வலியை எடுத்துரைக்க முயல்கிறார். “அடிப்பவனுக்கே வலி புரிய வேண்டும்” என்ற அவரது கருத்து, எதிர்மறை இன உணர்வைத் தாண்டி அரசியல் புரிதலை உருவாக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்த அணுகுமுறை காரணமாக சிங்கள மக்களிடையே கூட அவருக்கு ஆதரவு உருவாகியிருப்பதாக அவர் கூறுகிறார்.

சர்வதேச அமைப்புகளின் மீதான விரக்தி

United Nations உள்ளிட்ட சர்வதேச அமைப்புகள் மீதும் அவர் கடும் ஏமாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். ஆதாரங்கள், மனுக்கள், அபிடவிட்கள், விசாரணை கோரிக்கைகள் பல ஆண்டுகளாக சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தாலும், உறுதியான நீதிமுறை நடவடிக்கைகள் எதுவும் நடைபெறவில்லை என்று அவர் கூறுகிறார்.

அமெரிக்கா, யுகே, ஐ.நா. போன்ற உலக சக்திகளிடம் தொடர்ந்து கோரிக்கை வைத்தும் பயனில்லை என்ற நிலையில், இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினையில் மாற்றத்தை உருவாக்கக்கூடிய உண்மையான அரசியல் சக்தி இந்தியாவும் தமிழகமும் தான் என்ற நம்பிக்கையை அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்.

தமிழகம் — “அண்ணன் வீடு”

இலங்கைத் தமிழர்களின் மனநிலையில் தமிழகத்துக்கு ஒரு தனிப்பட்ட இடம் இருப்பதை இந்த பேட்டி மீண்டும் நினைவுபடுத்துகிறது. M. G. Ramachandran காலத்தில் தமிழீழ விடுதலை இயக்கத்திற்கு கிடைத்த உணர்ச்சி மற்றும் அரசியல் ஆதரவை அவர் நினைவுகூர்கிறார்.

“எங்களுக்கென்று ஓடி வர இடம் தமிழகம் மாத்திரமே” என்ற அவரது கருத்து, தமிழகம் மற்றும் ஈழத் தமிழர்களுக்கிடையேயான உணர்ச்சி பிணைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த பின்னணியில், தற்போதைய தமிழக அரசியல் சூழலில் Vijay மீது உருவாகும் எதிர்பார்ப்பும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தியாவின் தூதரக மற்றும் அரசியல் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி இலங்கை அரசின் மீது அழுத்தம் கொடுக்கக்கூடிய புதிய தலைமையாக அவரை பார்க்கிறார்கள் என்பதையும் இந்த உரை வெளிப்படுத்துகிறது.

முக்கிய கோரிக்கை: அரசியல் நீதியும் சர்வதேச விசாரணையும்

இலங்கைத் தமிழர்கள் இன்று கோருவது வெறும் பொருளாதார உதவி அல்ல; அரசியல் நீதி.

அவர்களின் முக்கிய கோரிக்கைகள்:

1. முள்ளிவாய்க்கால் உள்ளிட்ட போர் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு சர்வதேச விசாரணை
2. தமிழர்களின் நில உரிமை பாதுகாப்பு
3. கலாச்சார மற்றும் மத சுதந்திரம்
4. அரசியல் பாதுகாப்பு மற்றும் தன்னாட்சி
5. இந்தியா–தமிழகம் மத்தியஸ்த பங்காற்றுதல்

இந்த அடிப்படைகளில் மட்டுமே நீடித்த அரசியல் தீர்வு உருவாக முடியும் என அவர்கள் நம்புகின்றனர்.

முடிவுரை

இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினை இன்னும் முடிவுக்கு வராத வரலாறு. முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு ஆண்டுதோறும் வரும்போது, அது கடந்தகால துயரத்தை மட்டும் நினைவூட்டவில்லை; நீதியின்றி முடிவடைந்த போரின் அரசியல் விளைவுகளையும் மீண்டும் வெளிக்கொணர்கிறது.

இன்று தமிழர்களின் போராட்டம் ஆயுதப்போராட்டம் அல்ல; அது நினைவு, அடையாளம், மனித உரிமை, மற்றும் அரசியல் நீதிக்கான உலகளாவிய குரலாக மாறியுள்ளது.

தமிழகம், இந்தியா, மற்றும் சர்வதேச சமூகம் இந்த குரலை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறது என்பதே, இலங்கைத் தமிழர் அரசியலின் அடுத்த கட்டத்தை தீர்மானிக்கும் முக்கிய காரணியாக இருக்கலாம்.