“தமிழ்ப்பேரின எழுச்சி” : முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாளை அரசியல் எழுச்சியாக மாற்றிய சீமான் உரை

மே 18 முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாள் தமிழர் அரசியல் உணர்வில் ஒரு சாதாரண நினைவு நாளாக அல்லாமல், இன அழிப்பு, தியாகம், தேசிய அடையாளம் மற்றும் அரசியல் எதிர்காலம் ஆகிய அனைத்தையும் இணைக்கும் உணர்ச்சி மிக்க நாளாக தொடர்ந்து பார்க்கப்படுகிறது. இந்த ஆண்டு நடைபெற்ற “தமிழ்ப்பேரின எழுச்சி” நிகழ்ச்சி, அந்த உணர்வை இன்னும் தீவிரமான அரசியல் வடிவமாக மாற்றிய மேடையாக அமைந்தது.

இந்த நிகழ்ச்சியின் மையத்தில் இருந்தது Seeman அவர்களின் நீளமான உரை. உரையுடன் இணைந்து பாடல்கள், கவிதைகள், கலை நிகழ்ச்சிகள், மாவீரர் நினைவுப்பாடல்கள், புலிக்கொடி சின்னங்கள் ஆகியவை முழு நிகழ்வையும் ஒரு அரசியல்–உணர்ச்சி இயக்கமாக மாற்றின.

முள்ளிவாய்க்கால் : நினைவு மட்டுமல்ல, அரசியல் சின்னம்

நிகழ்ச்சியின் முதன்மை நோக்கம், 2009 மே மாதத்தில் முள்ளிவாய்க்காலில் உயிரிழந்த ஈழத் தமிழர்களுக்கும், போரில் உயிர்நீத்த மாவீரர்களுக்கும் வீர வணக்கம் செலுத்துவதாக இருந்தது. ஆனால் அது வெறும் அஞ்சலி நிகழ்ச்சியாக மட்டுமே இல்லாமல், “தமிழ் இன விடுதலை இன்னும் முடிவடையாத அரசியல் போராட்டம்” என்ற கருத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும் மேடையாகவும் அமைந்தது.

உரையின் பல பகுதிகளில், முள்ளிவாய்க்காலின் இறுதி நாட்களில் நடந்ததாகக் கூறப்படும் கொடூரங்கள் — பாஸ்பரஸ் குண்டுகள், கிளஸ்டர் தாக்குதல்கள், சரணடைந்த பொதுமக்கள் கொலைகள், குழந்தைகள் உயிரிழப்பு, பெண்கள் மீதான வன்முறை — மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட முறையில் விவரிக்கப்பட்டன. குறிப்பாக பாலசந்திரன் போன்ற குழந்தைகள் குறித்து பேசப்பட்ட தருணங்கள், கூட்டத்தில் ஆழமான மனஅழுத்தத்தையும் கோப உணர்வையும் உருவாக்கின.

இந்தியா, இலங்கை மற்றும் தமிழ் அரசியல் மீதான தாக்குதல்

உரையின் முக்கிய அரசியல் கோடு, ஈழத் தமிழர் இனப்படுகொலைக்கு இலங்கை அரசு மட்டும் அல்லாமல் இந்திய அரசும், குறிப்பாக காங்கிரஸ்–DMK கூட்டணியும் வரலாற்றுப் பொறுப்பு உடையவை என்ற குற்றச்சாட்டாக இருந்தது.

தமிழகத்தின் பிரதான அரசியல் கட்சிகள் ஈழத் தமிழர் பிரச்சினையை தேர்தல் அரசியலுக்காக பயன்படுத்தினாலும், உண்மையான தேசிய அரசியல் நிலைப்பாட்டை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்று கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டது. மக்கள் “கோட்பாட்டு அரசியலை” விட “அபிமான அரசியல்” நோக்கி தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டும் முன்வைக்கப்பட்டது.

பிரபாகரன் மற்றும் தமிழ் தேசிய அரசியல்

முழு நிகழ்ச்சியிலும் Velupillai Prabhakaran ஒரு சாதாரண அரசியல் தலைவராக அல்லாமல், “தமிழ்த் தேசத்தின் உயிர் சின்னம்” என்ற உயர்ந்த அரசியல்–உணர்ச்சி நிலைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார்.

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் “உயிரையே ஆயுதமாக ஏந்திய தேசிய ராணுவம்” என சித்தரிக்கப்பட்டது. உலகில் தனித்துவமான தியாக இயக்கமாக அது புகழப்பட்டது. அவர்களின் போராட்டம் வீணாக விடப்படக்கூடாது; அந்த தியாகம் எதிர்கால தமிழ் தேசிய அரசியலின் விதையாக மாற வேண்டும் என்ற கருத்து தொடர்ச்சியாக வலியுறுத்தப்பட்டது.

தேர்தல் தோல்வி : பின்னடைவு அல்ல, இடைநிலை

சமீபத்திய தேர்தல் தோல்வியைப் பற்றி பேசும்போது, அது கட்சியின் வீழ்ச்சி அல்ல; நீண்ட தூர அரசியல் ஓட்டத்தில் ஒரு இடைநிலை மட்டுமே என்று விளக்கப்பட்டது.

“நாம் கலைகிற கூட்டம் அல்ல; விளைகிற கூட்டம்” போன்ற உருவகங்கள் மூலம், தொண்டர்களிடம் மனச்சோர்வு வரக்கூடாது என்ற அரசியல் உளவியல் உருவாக்கப்பட்டது. விமர்சனங்கள் மற்றும் தோல்விகள் அனைத்தும் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கான உரமாக மாறும் என்ற கருத்து வலுப்படுத்தப்பட்டது.

நாம் தமிழர் : ஒரு தேர்தல் கட்சியா, தேசிய இயக்கமா?

உரையின் முக்கியமான பகுதி, நாம் தமிழர் கட்சியை ஒரு சாதாரண அரசியல் கட்சியாக அல்லாமல் “தமிழ்த் தேசிய அரசியல் படை” என வரையறுத்தது.

“ஆட்சிமாற்றம் அல்ல, அடிப்படை அமைப்பு மாற்றம்” என்பதே தங்களின் இலக்கு என கூறப்பட்டது. இறுதியில் “தனி தமிழீழ சோசலிச குடியரசு” என்ற இலக்கு மீண்டும் திறந்தவெளியில் வலியுறுத்தப்பட்டது.

அதற்கான நடைமுறை வழியாக, சர்வதேச கண்காணிப்பில் ஈழத் தமிழர்களுக்கான பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் முன்வைக்கப்பட்டது. “இனப்படுகொலை” என்ற சொல்லை உலக நாடுகள் ஏற்கத் தயங்குவதற்கான காரணம், அது தனித்தமிழீழத்துக்கான சட்டப்பாதையைத் திறக்கும் என்பதே என்ற அரசியல் விளக்கமும் வழங்கப்பட்டது.

மொழி, வரலாறு, அடையாளம்

இந்த நிகழ்ச்சியின் மற்றொரு முக்கிய அம்சம் தமிழ் மொழி மற்றும் வரலாற்றை அரசியல் உயிர்வாழ்வுடன் இணைத்துக் காட்டிய விதமாகும்.

“மொழி என்பது மூச்சு” என்ற கருத்து மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டது. மொழியை இழந்த இனம், எண்ணிக்கையில் பெரியதாக இருந்தாலும் அடையாளத்தில் சுருங்கிவிடும் என்று வள்ளுவர், பாரதி உள்ளிட்டோரின் சிந்தனைகள் மேற்கோள் காட்டப்பட்டன.

தமிழ் மொழிக்காக உயிர் தியாகம் செய்தவர்களை நினைவுபடுத்தி, தற்போதைய தலைமுறை தமிழின் மரியாதையை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்ற உணர்ச்சி உருவாக்கப்பட்டது.

கார்ப்பரேட் அரசியல் vs மக்கள் அரசியல்

தற்போதைய ஆட்சி மற்றும் எதிர்க்கட்சிகள் அனைத்தும் கார்ப்பரேட் ஆதிக்க அரசியலை நடத்துகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டும் உரையின் முக்கிய பகுதியாயிருந்தது.

நீர், மணல், குவாரி, ஸ்டெர்லைட் போன்ற பிரச்சினைகள் எடுத்துக்காட்டாகக் கூறப்பட்டு, மக்களின் உயிர் மற்றும் சுற்றுச்சூழலை விட முதலாளிகளின் நலனே முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது என்று வாதிடப்பட்டது.

“95% சாதாரண மக்களுக்காக, 5% பணக்கார சக்திகளுக்கு எதிராக” என்ற வர்க்க அரசியல் கோணம் மூலம், எதிர்காலத்தில் மக்கள் மாற்று அரசியலைத் தேட வேண்டிய நிலை வரும் என்று கூறப்பட்டது.

எதிர்கால திட்டம் மற்றும் புதிய தொடக்கம்

2029 லோக்சபா தேர்தல் மற்றும் 2031 சட்டமன்றத் தேர்தலை குறிவைத்து, கூட்டணி இல்லாத தனித்த அரசியல் பாதை தொடரும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

ஒவ்வொரு மாவட்டத்துக்கும் நேரில் சென்று அமைப்பை மீண்டும் கட்டமைப்பது, புதிய தலைமுறையை உருவாக்குவது, கட்சித் தளத்தை வலுப்படுத்துவது போன்ற திட்டங்களும் முன்வைக்கப்பட்டன.

“இன்றுதான் நாம் தமிழர் அரசியல் படை புதிதாக பிறக்கிறது” என்ற வாசகம், இந்த நிகழ்ச்சியின் அரசியல் சுருக்கமாகவே மாறியது.

கலை, உணர்ச்சி, அரசியல் — மூன்றின் கலவை

இந்த நிகழ்ச்சியின் மிக முக்கிய தனிச்சிறப்பு, அரசியல் உரையை வெறும் மேடைப்பேச்சாக வைத்திருக்காமல், அதை கலை மற்றும் உணர்ச்சி வழியாக மக்களிடம் கொண்டு சென்ற விதமாகும்.

“உப்பில்லா கஞ்சி”, “அக்கினிக் குஞ்சு”, “புலிக்கொடி” போன்ற சின்னங்கள் மூலம் போர்கால துயரம், தியாகம் மற்றும் தேசிய உணர்வு அனைத்தும் நேரடியாக மக்களின் மனதில் பதியச் செய்யப்பட்டன.

இதனால், “தமிழ்ப்பேரின எழுச்சி” நிகழ்ச்சி ஒரு சாதாரண அரசியல் கூட்டத்தைத் தாண்டி, தமிழ் தேசிய அடையாளத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும் அரசியல்–உணர்ச்சி இயக்க மேடையாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டது.