மரண தண்டனை கைதியிலிருந்து வழக்கறிஞராக: பேரறிவாளனின் நீண்ட மனித உரிமைப் பயணம்

A.G. Perarivalan என்ற பெயர் இந்திய அரசியல் மற்றும் நீதித்துறை வரலாற்றில் மிகவும் விவாதிக்கப்பட்ட ஒன்றாகும். முன்னாள் பிரதமர் Rajiv Gandhi கொலை வழக்கில் மூன்று தசாப்தங்களுக்கு மேல் சிறையில் இருந்த அவர், இன்று வழக்கறிஞராக நீதிமன்ற வளாகத்தில் நிற்பது சாதாரண வாழ்க்கை மாற்றமல்ல. அது இந்திய நீதித்துறை, மனித உரிமைகள், மரண தண்டனை மற்றும் சிறைச்சாலை சீர்திருத்தம் குறித்து ஆழமான கேள்விகளை எழுப்பும் ஒரு பயணமாக மாறியுள்ளது.

சிறையிலே தொடங்கிய சட்டப் பயணம்

பேரறிவாளன் கூறுவதன்படி, சிறை வாழ்க்கை அவரை சட்டத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளத் தூண்டியது. “நான் சிக்கியிருந்தது ஒரு குறைபாடுகள் நிறைந்த நீதித்துறையில்தான்; அதிலிருந்து வெளியே வரவும், பிறருக்கு உதவவும் சட்டத்தை முழுமையாக அறிய வேண்டியது அவசியம்” என்ற உணர்வு அவருக்குள் உருவானது.

சிறையில் இருந்தபோது அவர் நீதிமன்ற தீர்ப்புகளை இலக்கிய நூல்களைப் போல வாசித்துள்ளார். ஒரே தீர்ப்பை பத்து முறை கூட மீண்டும் மீண்டும் படித்ததாக அவர் கூறுகிறார். அதில் அவர் கண்ட உண்மை என்னவெனில், ஒரே சட்டம் பல்வேறு நீதிபதிகளால் பல விதமாகப் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது என்பதே. இதனால் தீர்ப்புகள் பல நேரங்களில் “நீதிபதி மையமானவை” என அவர் கருதத் தொடங்கினார்.

விடுதலையான பிறகு ஓய்வு எடுக்காமல், 2022ஆம் ஆண்டு Dr. B.R. Ambedkar Law College-ல் சட்டப்படிப்பில் சேர்ந்தார். 2025ஆம் ஆண்டில் படிப்பை முடித்த அவர், அங்குள்ள பேராசிரியர்கள் மற்றும் தமிழ் மாணவர்கள் தந்த ஆதரவு தன்னை உணர்ச்சிவசப்படுத்தியதாக கூறுகிறார்.

நீதித்துறையைப் பற்றிய விமர்சன பார்வை

இந்திய நீதித்துறை குறித்து பேரறிவாளனின் பார்வை மிகவும் தீவிரமானது. சட்டத்தின் முடிவுகள் பல நேரங்களில் நீதிபதியின் மனப்பான்மை, மனிதநேயம் மற்றும் சட்ட விளக்கத்தின் கோணத்தைப் பொறுத்தே அமைகின்றன என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

Justice V.R. Krishna Iyer, Justice P.N. Bhagwati, Justice H. Suresh போன்ற மனித உரிமை சார்ந்த தீர்ப்புகளை வழங்கிய நீதிபதிகள் தன்னை ஊக்குவித்தவர்கள் என அவர் கூறுகிறார்.

“சட்டத்தைப் படிப்பது மட்டும் முக்கியமல்ல; அதை எந்த கோணத்தில் புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்” என்கிறார் அவர். ஒரே வகுப்பில் ஒரே பாடத்தை கேட்ட மாணவர்கள் அதை வெவ்வேறு விதமாகப் புரிந்துகொள்வதைப் போலவே, நீதிபதிகளும் சட்டத்தை வெவ்வேறு விதமாக அணுகுகின்றனர் என்பதே அவரது கருத்து.

தனது வழக்கை மீண்டும் திறக்க முயன்ற சட்டப் போராட்டம்

பேரறிவாளனின் வழக்கில் மிக முக்கிய திருப்பமாக அமைந்தது முன்னாள் விசாரணை அதிகாரி V. Thiagarajan தாக்கல் செய்த சத்தியப்பிரமாணம். 2017ஆம் ஆண்டு அவர், பேரறிவாளனின் ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை பதிவு செய்யும்போது தவறுகள் ஏற்பட்டதாக ஒப்புக்கொண்டார்.

இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு மூத்த வழக்கறிஞர் Gopal Sankaranarayanan, 1999ஆம் ஆண்டின் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை “மீண்டும் அழைத்து விசாரிக்க” முயன்றார். அப்போது Ranjan Gogoi எழுப்பிய கேள்விகளும் இந்த முயற்சிக்கு முக்கிய ஆதாரமாக அமைந்தன.

இந்த முயற்சி இறுதியில் தோல்வியடைந்தாலும், பின்னர் நடந்த Ankush Maruti Shinde case வழக்கில் மரண தண்டனை கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டது, நீதித்துறையின் தவறுகள் எவ்வளவு பேரழிவை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதற்கான உதாரணமாக அவர் பார்க்கிறார்.

மரண தண்டனைக்கு எதிரான உறுதியான நிலை

மரண தண்டனை கைதியாக வாழ்ந்த அனுபவம் பேரறிவாளனை மரண தண்டனைக்கு எதிரான உறுதியான குரலாக மாற்றியுள்ளது.

“தவறில்லாத நீதித்துறை எங்கும் இல்லை. தவறான தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட பிறகு மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டால் அதை திரும்ப மாற்ற முடியாது” என்பதே அவரது வாதம்.

அமெரிக்காவின் Innocence Project போன்ற அமைப்புகள் DNA சான்றுகள் மூலம் பலரை விடுதலை செய்ததை அவர் எடுத்துக்காட்டுகிறார். “நீதிமன்றம் இறுதியானது; ஆனால் தவறாதது அல்ல” என்ற கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மாற்றமுடியாத தண்டனைகள் மனிதநேயத்திற்கே எதிரானவை என்கிறார்.

சிறைச்சாலை சீர்திருத்தம் மற்றும் கைதிகளின் உரிமைகள்

இனி தனது வாழ்க்கையை மனித உரிமை சட்டப் போராட்டங்களுக்கு அர்ப்பணிக்க விரும்புகிறார் பேரறிவாளன். குறிப்பாக:

1. மரண தண்டனைக்கு எதிர்ப்பு
2. ஆயுள் கைதிகளின் முன்கூட்டிய விடுதலை
3. கைதிகளின் அடிப்படை உரிமைகள்
4. சிறைச்சாலை சீர்திருத்தம்

இவற்றில் பணியாற்ற விரும்புவதாக கூறுகிறார்.

Tamil Nadu-இல் 1980–90களில் இருந்த கைதி உரிமை இயக்கங்கள் கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் பலவீனமடைந்துவிட்டதாக அவர் வருத்தப்படுகிறார்.

இந்திய சிறைச்சாலை அமைப்பு இன்னும் காலனித்துவ கால சட்டங்களின் கீழ் இயங்குகிறது என்றும், கைதிகளுக்கான பல விதிமுறைகள் இன்னும் மனித மரியாதைக்கு எதிரானவை என்றும் அவர் குற்றம்சாட்டுகிறார். சிறைகள் தண்டனை மையங்களாக அல்ல; சீர்திருத்த மையங்களாக இயங்க வேண்டும் என்பதே அவரது நிலை.

“என்கவுண்டர்” கலாச்சாரத்துக்கு எதிர்ப்பு

பாலியல் வன்முறை போன்ற சம்பவங்களில் மக்களின் கோபத்தை புரிந்துகொள்கிறேன் என்கிறார் பேரறிவாளன். ஆனால் அதற்கான தீர்வாக மரண தண்டனை அல்லது போலி “என்கவுண்டர்” கொலைகளை ஏற்க முடியாது என்பதில் அவர் உறுதியாக உள்ளார்.

சமூக மாற்றம், பாலின சமத்துவக் கல்வி, நீண்டகால சீர்திருத்த முயற்சிகள் ஆகியவையே குற்றங்களை குறைக்கும் உண்மையான வழிகள் என்கிறார்.

சமூக ஏற்றுக்கொள்ளுதலின் அவசியம்

“தண்டனையை அனுபவித்து வெளியே வந்தவர்களை சமூகம் ஏற்க மறுத்தால், அவர்கள் மீண்டும் குற்ற உலகுக்குத் தள்ளப்படுவார்கள்” என்பது பேரறிவாளனின் மிக முக்கியமான எச்சரிக்கை.

சிறைவாசிகள் உண்மையில் மாற்றமடைந்த பின்னரும் அவர்களுக்கு வேலை, மரியாதை, சமூக அங்கீகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

அரசியலிலிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொள்ளும் முயற்சி

அரசியல் பின்னணியிலிருந்து வந்தவராக இருந்தாலும், தேர்தல் அரசியலில் ஈடுபட விரும்பவில்லை என்று பேரறிவாளன் தெளிவாக கூறுகிறார். சட்டப் போராட்டங்கள் அரசியல் சாயம் பெறாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பம்.

மும்பை மற்றும் டெல்லியில் உள்ள மூத்த அரசியல் சாசன வழக்கறிஞர்களின் ஆழமான வாசிப்பு, ஒழுக்கம், அரசியலிலிருந்து தூரம் போன்ற பண்புகள் தன்னை ஈர்க்கின்றன என்கிறார்.

மரண தண்டனையிலிருந்து மனித உரிமை குரலாக

பேரறிவாளனின் வாழ்க்கைப் பயணம் இன்று இந்திய சமூகத்திற்கு ஒரு பெரிய கேள்வியை முன்வைக்கிறது:

“நீதியின் நோக்கம் பழிவாங்கலா? அல்லது மனிதரை மாற்றி மீண்டும் சமூகத்தில் இணைப்பதா?”

மரண தண்டனை கைதியிலிருந்து வழக்கறிஞராக மாறிய அவரது வாழ்க்கை, நீதித்துறையின் குறைகள், மனித உரிமையின் அவசியம், சிறைச்சாலை சீர்திருத்தத்தின் தேவை மற்றும் மனித மாற்றத்தின் சக்தியை நினைவூட்டும் ஒரு சக்திவாய்ந்த சமூக ஆவணமாக மாறியுள்ளது.