கன்பரா முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலை கண்காட்சி: நினைவேந்தலைத் தாண்டி, நீதிக்கான அரசியல் திட்டம் தேவை

ஆஸ்திரேலியாவின் தலைநகர் Canberraவில் நடைபெற்ற முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலை ஆவணக் கண்காட்சி, ஈழத் தமிழர் பிரச்சினையை சர்வதேச அரசியல் மற்றும் மனித உரிமை விவாதத்தின் மையத்துக்கு மீண்டும் கொண்டு வந்த முக்கிய நிகழ்வாக பார்க்கப்படுகிறது. இது வெறும் நினைவேந்தல் நிகழ்வு அல்ல; “ஈழத் தமிழர்களுக்கு நடந்தது இனப்படுகொலை” என்ற அரசியல்–நெறிமுறை அங்கீகாரத்தை வெளிப்படையாக பதிவு செய்த ஒரு முக்கிய தருணமாகும்.

இந்தக் கண்காட்சியில், 1948 முதல் 2009 வரை இலங்கை அரசால் தமிழர்களுக்கு எதிராக நடைபெற்றதாகக் கூறப்படும் அமைப்புசார்ந்த வன்முறைகள், நிலப்பறிப்புகள், கட்டாய காணாமல் ஆக்கல்கள், இராணுவ ஆக்கிரமிப்புகள் மற்றும் முள்ளிவாய்க்கால் இறுதிக்கட்ட படுகொலை தொடர்பான ஆவணங்கள், புகைப்படங்கள் மற்றும் சாட்சிகள் இடம்பெற்றிருந்தன. குறிப்பாக, பல ஆஸ்திரேலிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்கள் தங்கள் உரைகளில் “genocide” என்ற சொல்லை நேரடியாக பயன்படுத்தியிருப்பது, தமிழ் அரசியல் வட்டாரங்களில் முக்கிய முன்னேற்றமாக பார்க்கப்படுகிறது.

அவர்கள் வலியுறுத்திய முக்கிய கருத்து என்னவெனில், ஈழத் தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறை என்பது கடந்தகாலத்தில் முடிந்த ஒரு சம்பவமல்ல; அது இன்னும் நிலப்பறிப்பு, இராணுவமயமாக்கல், கலாச்சார அழிப்பு, நீதியின்மை ஆகிய வடிவங்களில் தொடர்கிறது என்பதே.

ஆனால், இந்த அங்கீகாரத்தின் எல்லைகளையும் நிகழ்ச்சியில் பேசுபவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். Australia போன்ற நாடுகளில் சில அரசியல்வாதிகள் ஆதரவு தெரிவித்தாலும், வெளிநாட்டு கொள்கை, பிராந்திய கூட்டணிகள், அரசியல் நலன்கள் போன்ற காரணங்களால், அவர்கள் தனித்து இலங்கை அரசுக்கு எதிராக கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்க முடியாது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. அதாவது, உணர்ச்சி சார்ந்த ஆதரவு மட்டுமே போதாது; தமிழர் தரப்பிலிருந்தே சட்ட, ஊடக, தூதரக, அரசியல் கட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற வலியுறுத்தல் இங்கே வெளிப்படுகிறது.

இந்த விவாதத்தின் மையத்தில் இருந்த மிகக் கடுமையான விமர்சனம், கடந்த 17 ஆண்டுகளில் தமிழர் அரசியல் இயக்கங்கள் உருவாக்கிய செயல்திறன் குறித்ததே. ஒவ்வொரு ஆண்டும் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல்கள் உலகம் முழுவதும் நடக்கின்றன. ஆனால், அந்த நினைவுகளை சர்வதேச நீதிமன்ற வழக்குகளாக, கட்டமைக்கப்பட்ட அரசியல் திட்டங்களாக, அல்லது நீடித்த ஊடக அழுத்தங்களாக மாற்றியுள்ளோமா என்ற கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது.

United Nations, International Court of Justice, International Criminal Court போன்ற தளங்களில் தொடர்ச்சியான வழக்குகள், ஆதாரத் தாக்கல்கள், சட்ட நடவடிக்கைகள் எவ்வளவு முன்னேறியுள்ளன என்பது தெளிவாக தெரியாத நிலை குறித்து கடும் அதிருப்தி பதிவு செய்யப்படுகிறது. “ஐநாவுக்குச் செல்வோம்” என்ற அரசியல் கோஷங்கள் அதிகமாக இருந்தாலும், அதன் மூலம் எத்தனை நடைமுறை நீதிமுறை வெற்றிகள் கிடைத்தன என்பது இன்னும் தெளிவற்றதாகவே உள்ளது என்ற விமர்சனமும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

ஊடகத் துறையிலும் இதே குறைபாடு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. பாலஸ்தீனின் நக்பா உலக ஊடகங்களில் தொடர்ந்து பேசப்படுகிறது. ஆனால், முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலை குறித்து சர்வதேச ஆங்கில ஊடகங்களில் நிலையான விவாதம் உருவாக்கப்படவில்லை என்பது வேதனையாக முன்வைக்கப்படுகிறது. Channel 4 தயாரித்த “Killing Fields” மற்றும் “No Fire Zone” போன்ற ஆவணப்படங்கள் ஒரு காலத்தில் உலக கவனத்தை ஈர்த்தாலும், அதனை தொடர்ந்து அரசியல் மற்றும் ஊடக இயக்கமாக மாற்ற தமிழ் தரப்பில் ஒருங்கிணைந்த முயற்சி குறைவாக இருந்ததாக விமர்சிக்கப்படுகிறது.

அதேபோல், Al Jazeera போன்ற உலகளாவிய ஆங்கில ஊடக வலையமைப்புகளைப் போல ஒரு வலுவான தமிழ் சர்வதேச ஊடக அமைப்பு உருவாக்கப்படாததும், The New York Times அல்லது The Washington Post போன்ற பெரிய ஊடகங்களுடன் நீண்டகால உறவு கட்டப்படாததும், தமிழர் தரப்பின் முக்கிய அரசியல் குறைபாடாக சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

இந்த விமர்சனங்கள் அனைத்தும் ஒரு பெரிய கேள்வியை எழுப்புகின்றன: “நினைவேந்தலை அரசியல் பலனாக மாற்றும் திறனை தமிழர் இயக்கம் கட்டியெழுப்பியுள்ளதா?”

பல அமைப்புகள் இன்று உடனடி நிவாரணப் பணிகள், சமூக உதவிகள், நிகழ்ச்சி அரசியல் ஆகியவற்றில் மாட்டிக்கொண்டுள்ள நிலையில், நீண்டகால தேசிய அரசியல் சிந்தனை, சர்வதேச லோபியிங், சட்டத் திட்டமிடல், தரவுசார் ஆவணப்படுத்தல் போன்ற துறைகளில் போதிய முதலீடு செய்யப்படவில்லை என்று கூறப்படுகிறது.

இந்த பின்னணியில், இளம் தலைமுறை செயற்பாட்டாளர்களின் பங்கு தனியாக கவனிக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக Australian Tamil Congress மற்றும் அதனுடன் இணைந்து செயல்படும் இளைஞர்கள், வழக்குரைஞர்கள் மற்றும் மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்கள், கன்பரா நிகழ்வை அரசியல் ரீதியாக முக்கிய மேடையாக மாற்றியுள்ளனர் என்று பாராட்டப்படுகிறது. விமர்சனங்களும் அழுத்தங்களும் இருந்தபோதும், ஜனநாயக மற்றும் சட்ட வழிகளில் இனப்படுகொலை விவாதத்தை நாடாளுமன்ற அளவுக்கு கொண்டு செல்வது ஒரு முக்கிய முன்னேற்றமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

இந்நிகழ்வின் மிக முக்கியமான அரசியல் செய்தி என்னவெனில்: முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் இனி வெறும் உணர்ச்சி நிகழ்வாக இருக்கக்கூடாது. அது ஆண்டுதோறும் ஒரு செயல் திட்ட வெளியீட்டு தருணமாக மாற வேண்டும். அதாவது:

1. எந்த சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் என்ன வழக்கு?
2. எந்த நாடுகளுடன் கூட்டணி?
3. எந்த ஊடக திட்டம்?
4. எந்த ஆதார ஆவண வெளியீடு?
5. எந்த அரசியல் லோபியிங்?
6. எந்த மனித உரிமை அறிக்கை?

என்பதற்கான தெளிவான “ரோட்மேப்” உடன் நினைவேந்தல் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்பதே வலியுறுத்தப்படுகிறது.

இல்லையேல், உணர்ச்சி மிகுந்த உரைகள் தொடர்ந்தாலும், நீதி தாமதமாகிக் கொண்டே போகும்; முள்ளிவாய்க்கால் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூரப்படும், ஆனால் அதற்கான சர்வதேச அரசியல் விளைவுகள் உருவாகாமல் போகும் என்ற எச்சரிக்கையுடன் இந்த விவாதம் நிறைவடைகிறது.