அகதி முகாம்களில் வாழும் இளைஞர்களின் எதிர்காலம்: இரக்கத்தைத் தாண்டி சமவாய்ப்பிற்கான போராட்டம்

சமீபத்தில் கோயம்பேட்டில் நடந்த இளம்பெண் கார் விபத்து சம்பவம் சமூகத்தில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது. இந்த சம்பவத்தை மையமாகக் கொண்டு நடைபெற்ற விவாதம், ஒரு குற்றச்சம்பவத்தை மட்டுமல்லாமல், பெற்றோரின் பொறுப்பு, சமூகத்தின் கடமை, அகதி முகாம்களில் வாழும் இளைஞர்களின் நிலை மற்றும் அவர்களின் எதிர்காலம் போன்ற பல்வேறு முக்கியமான சமூகப் பிரச்சினைகளையும் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வந்தது.

கோயம்பேடு சம்பவம் தொடர்பாக பேசப்பட்ட முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்று, இந்திய சட்ட அமைப்பின் நடைமுறை வரம்புகள். ஒரு கொடூரமான குற்றத்திற்கு தூக்கு தண்டனை கோருவது உணர்ச்சிப்பூர்வமான எதிர்வினையாக இருக்கலாம். ஆனால் சட்டரீதியாக அத்தகைய தண்டனைகள் அரிதாகவே வழங்கப்படுகின்றன; அதிகபட்சமாக ஆயுள் தண்டனை போன்றவைதான் நடைமுறையில் சாத்தியமானவை என்று விவாதத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.

அதே நேரத்தில், 17 வயதுடைய ஒரு பெண் இரவு நேரத்தில் மதுபான விடுதிக்கு சென்றிருந்தது தொடர்பாக பெற்றோரின் பொறுப்பும் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டது. குழந்தைகள் எங்கு செல்கிறார்கள், யாருடன் பழகுகிறார்கள், எப்போது வீட்டிற்கு திரும்புகிறார்கள் என்பதை பெற்றோர்கள் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டிய அவசியம் வலியுறுத்தப்பட்டது. "சுதந்திரம்" என்ற பெயரில் முழுமையான கட்டுப்பாடற்ற சூழலை உருவாக்குவது குழந்தைகளின் பாதுகாப்புக்கு ஆபத்தாக அமையக்கூடும் என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்பட்டது.

இந்த விவாதத்தின் மற்றொரு முக்கிய பகுதி இலங்கைத் தமிழர் மறுவாழ்வு முகாம்களில் வாழும் இளைஞர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றியது. அரசு அதிகாரப்பூர்வமாக "மறுவாழ்வு முகாம்" என்று அழைத்தாலும், சமூகத்தில் இன்னும் "அகதி முகாம்" என்ற அடையாளமே நிலவி வருகிறது. இந்த அடையாளம் பல இளைஞர்களின் வாழ்க்கையில் புறக்கணிப்பு, அவமதிப்பு மற்றும் சமவாய்ப்பு மறுப்பு போன்ற விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.

முகாம்களில் வாழும் மாணவர்கள் பலர் பள்ளிக் கல்வியில் சிறந்த மதிப்பெண்களைப் பெற்றாலும், மேல்கல்விக்குத் தேவையான பொருளாதார வசதி இல்லாததால் அவர்களின் கல்விப் பயணம் பாதியிலேயே நிற்கிறது. கல்வி உதவிக்காக தொண்டு நிறுவனங்களின் கதவுகளைத் தட்ட வேண்டிய நிலை இன்னும் தொடர்கிறது. இதன் விளைவாக, பட்டப்படிப்பு முடித்தவர்கள்கூட தங்கள் தகுதிக்கேற்ற வேலைகளைப் பெற முடியாமல், பெயிண்டிங், மேசனரி, சுமை தூக்கும் பணி, டெலிவரி வேலை போன்ற கைத்தொழில் அல்லது கூலி வேலைகளில் ஈடுபட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு தள்ளப்படுகின்றனர்.

வேலைவாய்ப்பில் மட்டுமல்ல, சம்பளத்திலும் பாகுபாடு இருப்பதாக குற்றச்சாட்டு எழுப்பப்படுகிறது. அதே கல்வித் தகுதி பெற்ற இந்திய குடியுரிமை மாணவர்களுக்கு வழங்கப்படும் சம்பளத்தை விட, அகதி முகாம்களில் இருந்து வரும் இளைஞர்களுக்கு கணிசமாகக் குறைவான ஊதியம் வழங்கப்படுவதாக கூறப்படுகிறது. இதனால் தகுதியும் திறமையும் இருந்தும் சமூக முன்னேற்றம் எட்டாத கனவாகவே மாறுகிறது.

இந்தச் சூழலில், அகதி மாணவர்களின் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு பொறுப்பை தமிழ்நாடு அரசு முழுமையாக ஏற்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுப்பெறுகிறது. பள்ளிக் கல்வி முதல் உயர்கல்வி, அதன் பின்னர் வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கும் வரையிலும் தனித்துவமான திட்டங்கள் மற்றும் சட்டரீதியான பாதுகாப்புகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது.

குறிப்பாக முகாம்களில் வாழும் பெண் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு மற்றும் முன்னேற்றத்திற்காக தனித்துவமான கட்டமைப்புகள் தேவைப்படுகின்றன. அனுபவமிக்க பெண்கள் மூலம் ஆலோசனை, கண்காணிப்பு, கல்வி மற்றும் தொழில் வழிகாட்டுதல் வழங்கும் அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற பரிந்துரையும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

அதேபோல், இளைஞர்களுக்காக இலவச கணினி பயிற்சி, ஆங்கில மொழிப் பயிற்சி, பரதநாட்டியம், ஊட்டச்சத்து கல்வி, விளையாட்டு மற்றும் கைத்தொழில் பயிற்சிகள் போன்ற திறன் மேம்பாட்டு திட்டங்கள் தொடர்ச்சியாக நடத்தப்பட வேண்டும். இத்தகைய முயற்சிகள் இளைஞர்களை தவறான பாதைகளில் செல்வதிலிருந்து தடுக்கவும், தன்னம்பிக்கையுடன் சமூகத்தில் முன்னேறவும் உதவும்.

இந்த விவாதத்தின் மையச் செய்தி தெளிவானது. இலங்கையில் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப் போரால் ஒரு தலைமுறை தனது கல்வி மற்றும் வளர்ச்சி வாய்ப்புகளை இழந்திருக்கலாம். ஆனால் தமிழகத்தில் பிறந்து வளரும் அடுத்த தலைமுறை குழந்தைகள் அதே நிலையை எதிர்கொள்ளக் கூடாது. அவர்கள் தரமான கல்வி, மரியாதைக்குரிய வேலை, சமமான ஊதியம் மற்றும் சமூக அங்கீகாரம் பெற்ற குடிமக்களாக வளர வேண்டும்.

அகதிகளின் பிரச்சினையை இரக்க உணர்வின் அடிப்படையில் மட்டும் அணுகுவது போதாது. சமவாய்ப்பு, கல்வி பாதுகாப்பு, வேலைவாய்ப்பு உறுதி மற்றும் சம்பள சமத்துவம் போன்ற கட்டமைப்பு மாற்றங்களே அவர்களை "அகதிகள்" என்ற அடையாளத்திலிருந்து முன்னேற்றமடைந்த, தன்னம்பிக்கை மிக்க குடிமக்களாக மாற்றும். இதுவே இந்த உரையாடல் முன்வைக்கும் முக்கியமான சமூகச் செய்தியாகும்.