மக்கள் இறைமை, பெரும்பான்மை ஆதிக்கம் மற்றும் தமிழ் மக்களின் தன்னாட்சி உரிமை

ஜனநாயக அரசியல் அமைப்புகளின் அடிப்படைக் கொள்கைகளில் முக்கியமான ஒன்றாக மக்கள் இறைமை (Popular Sovereignty) கருதப்படுகிறது. அரசின் அதிகாரம் மக்களிடமிருந்தே உருவாகிறது என்பதையும், மக்களின் விருப்பமே அரசியல் தீர்மானங்களின் அடிப்படையாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் இந்தக் கொள்கை வலியுறுத்துகிறது. எனினும், நடைமுறை அரசியலில் மக்கள் இறைமை என்ற கருத்து எப்போதும் சமத்துவத்தையும் நீதியையும் உறுதிப்படுத்துகிறதா என்ற கேள்வி தொடர்ந்து எழுந்து வருகிறது.

பல நாடுகளில், பெரும்பான்மையினரின் விருப்பம் "மக்கள் விருப்பம்" என்ற பெயரில் முன்னிறுத்தப்படுகிறது. இதன் விளைவாக, சிறுபான்மை இனங்கள், மொழிகள் மற்றும் கலாச்சாரக் குழுக்களின் அரசியல் உரிமைகள் புறக்கணிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் உருவாகின்றன. இத்தகைய சூழலில் ஜனநாயகம், அனைவருக்கும் சமமான உரிமைகளை வழங்கும் அமைப்பாக இல்லாமல், பெரும்பான்மை ஆதிக்கத்தை சட்டபூர்வமாக்கும் கருவியாக மாறும் அபாயம் உள்ளது.

பெரும்பான்மை ஆதிக்கம் (Majoritarianism) என்பது வெறும் தேர்தல் வெற்றியால் மட்டுமே வரையறுக்கப்படுவதில்லை. அரசியல் அமைப்புகள், சட்டங்கள், நிர்வாகத் தீர்மானங்கள் மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வு முறைகள் அனைத்தும் இணைந்து ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தை நிரந்தரமாக அதிகாரத்தின் மையத்தில் வைத்திருக்கும்போது, அது அமைப்புரீதியான ஒடுக்குமுறையாக (Structural Oppression) மாறுகிறது. இதன் தாக்கம் பெரும்பாலும் சிறுபான்மை மக்களின் மொழி, கலாச்சாரம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் பொருளாதார வாய்ப்புகளில் வெளிப்படுகிறது.

இந்த விவாதத்தில் இலங்கைத் தமிழர்களின் அரசியல் அனுபவம் முக்கிய எடுத்துக்காட்டாக முன்வைக்கப்படுகிறது. இலங்கையில் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நடைபெற்ற பல அரசியல் மற்றும் அரசியலமைப்புச் செயல்முறைகள் தமிழ் மக்களின் தன்னாட்சி கோரிக்கைகளை பலவீனப்படுத்தியதாக விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர். தேர்தல் அரசியல், அரசியலமைப்புச் சட்ட மாற்றங்கள் மற்றும் பாதுகாப்பு அமைப்புகளின் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் சேர்ந்து தமிழ் மக்களை நிரந்தர சிறுபான்மையாக வைத்திருக்கும் அரசியல் கட்டமைப்பை உருவாக்கியதாக அவர்கள் கருதுகின்றனர்.

இந்நிலையில், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமை (Right to Self-Determination) குறித்த சர்வதேச சட்டக் கோட்பாடுகளும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பு உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகள் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், அதன் நடைமுறை அமலாக்கம் பெரும்பாலும் உலக அரசியல் சக்தி சமநிலைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. எனவே, சட்டரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட உரிமைகள் அனைத்தும் அரசியல் யதார்த்தத்தில் செயல்படுத்தப்படுவதில்லை என்ற விமர்சனப் பார்வையும் நிலவுகிறது.

இந்த சூழலில், சிறுபான்மை மக்களின் பாதுகாப்பிற்காக வெறும் தேர்தல் ஜனநாயகம் மட்டும் போதுமானதல்ல என்ற வாதம் வலுப்பெறுகிறது. அதிகாரப் பகிர்வு, கூட்டாட்சி, பிராந்திய தன்னாட்சி, அல்லது சுயநிர்ணயத்திற்கு நெருக்கமான அரசியல் ஏற்பாடுகள் போன்றவை மட்டுமே நீடித்த அரசியல் பாதுகாப்பையும் மரியாதையையும் வழங்க முடியும் என்று சில அரசியல் சிந்தனையாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

முடிவாக, "பெரும்பான்மையின் ஆட்சி" என்பதே ஜனநாயகத்தின் முழுமையான வடிவம் என்ற பார்வையை இந்த விவாதம் சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறது. ஜனநாயகத்தின் உண்மையான வெற்றி, பெரும்பான்மையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதில் மட்டுமல்ல; சிறுபான்மை மக்களின் உரிமைகள், அடையாளம் மற்றும் அரசியல் மரியாதையை பாதுகாப்பதிலும் உள்ளது. அந்த அடிப்படையில், தமிழ் மக்களைப் போன்ற ஒடுக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படும் சமூகங்களின் தன்னாட்சி மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் குறித்த விவாதங்கள் எதிர்காலத்திலும் முக்கியத்துவம் பெறும் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மையாகும்.