“அடைக்கலம் தந்த வீடுகளே...” – நன்றியுணர்வின் தமிழர் மரபும் ஈழத்தின் கூட்டு நினைவும்

தமிழர் பண்பாட்டின் அடிப்படை அறங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுவது நன்றி அறிதல். சங்க இலக்கியங்களான புறநானூறு மற்றும் திருக்குறள் முதல் இன்று வரை, ஒருவர் செய்த நன்றியை எந்தச் சூழலிலும் மறக்கக் கூடாது என்ற எண்ணம் தமிழர் வாழ்வியலில் ஆழமாக பதிந்துள்ளது.

இந்த மரபை நினைவூட்டும் வகையில், 1990களில் வெளியான “களத்தில் கேட்கும் கானங்கள்” இசைத்தொகுப்பில் இடம்பெற்ற “அடைக்கலம் தந்த வீடுகளே போய் வருகின்றோம் நன்றி” என்ற பாடலை மையமாகக் கொண்டு இந்த வீடியோ அமைந்துள்ளது. கவிஞர் காசி ஆனந்தனின் உணர்வுபூர்வமான வரிகளும், இசையமைப்பாளர் தெய்வேந்திரனின் இசையும், பாடகர் தினேஷின் குரலும் இணைந்து உருவாக்கிய இந்தப் பாடல், ஒரு சாதாரண பாடலாக அல்லாமல் நன்றியுணர்வின் வரலாற்றுச் சான்றாக விளங்குகிறது.

இப்பாடல், இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின்போது போராளிகளுக்கு தங்கள் வீடுகளில் அடைக்கலம் கொடுத்து, உணவளித்து, உயிரைப் பணயம் வைத்து பாதுகாத்த ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நன்றிக் கீதமாக விளக்கப்படுகிறது. எதிரிகளால் தேடப்பட்ட காலத்தில் கதவுகளைத் திறந்து, தங்கள் சொந்த குடும்ப உறுப்பினர்களைப் போல போராளிகளை காத்த சாதாரண மக்களின் பங்களிப்பை இந்தப் பாடல் நினைவுகூர்கிறது.

வீடியோவில் 1976ஆம் ஆண்டின் வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் பற்றிய அரசியல் பின்னணியும் சுருக்கமாக விவாதிக்கப்படுகிறது. ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல் விருப்பத்திலிருந்து உருவான போராட்ட இயக்கங்களுக்கு கிராம மக்கள் அளித்த ஆதரவு, “அடைக்கலம் தந்த வீடுகள்” என்ற சொல்லின் உண்மையான அர்த்தமாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

பாடலின் வரிகள் பல தியாகக் கதைகளையும் நினைவூட்டுகின்றன. ராணுவ முற்றுகைகள், தேடுதல் நடவடிக்கைகள் மற்றும் உயிர் ஆபத்துகள் நிறைந்த சூழலிலும் பல குடும்பங்கள் அச்சமின்றி போராளிகளுக்கு அடைக்கலம் அளித்த சம்பவங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. குறிப்பாக, ஒரு இளம் பெண்ணின் நெற்றியில் பொட்டு வைத்து, போராளியை தனது மருமகன் எனக் கூறி காப்பாற்றிய ஒரு தமிழ் தாயின் நிகழ்வு, மனிதாபிமானத்தின் உச்சமாக எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது.

“எங்கள் உடல்களில் ஓடும் செங்குருதி உங்கள் சோர் அல்லவா?” என்ற வரி, தமிழர் பண்பாட்டில் உள்ள ‘செஞ்சோற்று கடன்’ என்ற நன்றிக் கடன் மரபை நினைவூட்டுகிறது. ஒருவர் அளித்த உணவிற்கும் பாதுகாப்பிற்கும் வாழ்நாள் முழுவதும் நன்றி செலுத்த வேண்டும் என்ற உணர்வு, இந்தப் பாடலின் மையக் கருத்தாக வெளிப்படுகிறது.

தொகுப்பாளர் தனது சிறுவயது நினைவுகளையும் பகிர்ந்து கொள்கிறார். போராளிகளை தெய்வமாக மதித்து வரவேற்ற கிராம மக்களின் மனநிலையை நினைவுகூரும் அவர், அந்தக் காலத்தின் சமூக உறவுகளையும் கூட்டுணர்வையும் பதிவு செய்கிறார்.

மொத்தத்தில், இந்த வீடியோ ஆயுதம் ஏந்திய போராளிகளின் வரலாற்றை மட்டுமல்லாமல், அவர்களை காத்து வளர்த்த பெயரற்ற சாதாரண மக்களின் பங்களிப்பையும் நினைவில் நிறுத்த வேண்டும் என்ற செய்தியை வலியுறுத்துகிறது. “அடைக்கலம் தந்த வீடுகள்” என்பது வெறும் கட்டிடங்களல்ல; நன்றியுணர்வு, தியாகம், அன்பு மற்றும் தமிழர் கூட்ட நினைவின் உயிருள்ள அடையாளங்கள் என்பதே இந்த வீடியோவின் மையப் பதிவு.