மேகதாது அணை, காவிரி உரிமை மற்றும் தென்னிந்தியாவின் நீர் எதிர்காலம்

காவிரி என்பது தமிழ்நாட்டிற்கு வெறும் ஒரு நதி மட்டுமல்ல. அது குடிநீர், விவசாயம், உணவுப் பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் தமிழர்களின் வாழ்வாதாரத்தின் அடித்தளமாகும். பல தசாப்தங்களாக நீடித்து வரும் காவிரி நீர் பகிர்வு பிரச்சினை, இன்று மேகதாது அணைத் திட்டத்தை மையமாகக் கொண்டு புதிய அரசியல், சட்ட மற்றும் சுற்றுச்சூழல் விவாதங்களை உருவாக்கியுள்ளது.

காவிரி: நிரந்தர நீர் பற்றாக்குறையுடன் வாழும் நதிப்படுகை

நீரியல் வல்லுநர்கள் காவிரியை ஒரு “Deficit Basin” என வகைப்படுத்துகின்றனர். மொத்த நீர் தேவை சுமார் 1280 TMC ஆக இருக்கும் நிலையில், கிடைக்கும் நீர் சுமார் 740 TMC மட்டுமே. இதனால் காவிரி நீர் பகிர்வு தொடர்பான மோதல்கள் இயல்பாகவே தீவிரமடைந்துள்ளன.

இந்தப் பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண 1990ஆம் ஆண்டு காவிரி தீர்ப்பாயம் அமைக்கப்பட்டது. 1991ஆம் ஆண்டு இடைக்கால தீர்ப்பு, 2007ஆம் ஆண்டு இறுதி தீர்ப்பு மற்றும் 2018ஆம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்றத்தின் இறுதி தீர்ப்பு ஆகியவை வெளியிடப்பட்டாலும், அவற்றின் முழுமையான அமலாக்கம் இன்னும் சவாலாகவே உள்ளது.

தமிழ்நாட்டின் வாழ்வாதாரத்திற்கு காவிரியின் முக்கியத்துவம்

உச்சநீதிமன்றத்தின் 2018 தீர்ப்பின் படி தமிழ்நாட்டிற்கு 177.25 TMC நீர் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் தமிழ்நாட்டின் காவிரி டெல்டா மாவட்டங்கள், நிலத்தடி நீர் நிரப்பு, குடிநீர் ஆதாரங்கள் மற்றும் கடலோர சூழலியல் அமைப்புகள் அனைத்தும் காவிரியின் தொடர்ச்சியான ஓட்டத்தை சார்ந்தே உள்ளன.

டெல்டா பகுதி தமிழ்நாட்டின் நெற்களஞ்சியமாகக் கருதப்படுகிறது. காவிரி நீர் குறைவது என்பது வெறும் விவசாயிகளின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது மாநிலத்தின் உணவுப் பாதுகாப்பு, கிராமப்புற பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக நிலைத்தன்மையை நேரடியாக பாதிக்கும் ஒரு பிரச்சினையாகும்.

மேகதாது அணை: தமிழ்நாட்டின் எதிர்ப்பின் அடிப்படை

கர்நாடக அரசு முன்மொழிந்துள்ள மேகதாது திட்டம் சுமார் 67 TMC கொள்ளளவு கொண்ட பெரிய நீர்த்தேக்கமாகும். இதனுடன் 400 மெகாவாட் நீர்மின் உற்பத்தி திட்டமும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

அதிகாரப்பூர்வமாக இது பெங்களூரின் குடிநீர் தேவையை பூர்த்தி செய்வதற்கான திட்டமாக விளக்கப்பட்டாலும், தமிழ்நாட்டில் பலர் இதை காவிரியின் இயல்பான ஓட்டத்தை கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியாகக் கருதுகின்றனர். மேல்நாட்டு பகுதியில் இவ்வளவு பெரிய நீர்த்தேக்கம் உருவாக்கப்படும்போது, கீழ்நாட்டு பகுதிகளுக்கு செல்லும் நீரின் அளவு மற்றும் காலவரிசை பாதிக்கப்படக்கூடும் என்ற அச்சம் நிலவுகிறது.

நீரியல் நிபுணர்கள் சிலர், உச்சநீதிமன்றத்தின் 2018 தீர்ப்பின் அடிப்படை நோக்கம் காவிரியின் இயல்பான நீரோட்டத்தை உறுதி செய்வதாகும் என்பதால், புதிய பெரிய கட்டுமானங்கள் மிகுந்த கவனத்துடன் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்துகின்றனர்.

கீழ்நாட்டு மாநிலங்களின் உரிமைகள் மற்றும் சர்வதேச கோட்பாடுகள்

உலகளவில் பகிரப்பட்ட நதிகளை நிர்வகிக்கும் போது இரண்டு முக்கியக் கொள்கைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன: “நியாயமான மற்றும் சமமான பயன்பாடு” மற்றும் “குறிப்பிடத்தக்க பாதிப்பை ஏற்படுத்தாதிருத்தல்”.

தமிழ்நாட்டில் உள்ள பல நீர்வள நிபுணர்கள் மற்றும் அரசியல் ஆய்வாளர்கள், காவிரி விவகாரத்தில் கர்நாடகா பலமுறை கீழ்நாட்டு மாநிலமான தமிழ்நாட்டின் உரிமைகள் குறித்த கவலைகளை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்று வாதிடுகின்றனர். அவர்களது பார்வையில், மேல்நாட்டு மாநிலத்தின் எந்த பெரிய நீர் சேமிப்பு முயற்சியும் கீழ்நாட்டு பகுதிகளின் வாழ்வாதாரத்தை பாதிக்கக்கூடியதாக இருக்கலாம்.

இதன் காரணமாக, கர்நாடகா சர்வதேச அளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கீழ்நாட்டு மாநிலங்களின் உரிமைகள் தொடர்பான அடிப்படை கோட்பாடுகளுக்கு எதிரான அணுகுமுறையை தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கிறதா என்ற கேள்வி தமிழ்நாட்டில் எழுப்பப்படுகிறது.

இது தமிழர்களுக்கு எதிரான அணுகுமுறையா?

காவிரி விவகாரம் குறித்து தமிழ்நாட்டில் அடிக்கடி எழும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான கேள்வி இதுவாகும்: “இது வெறும் நீர் பகிர்வு பிரச்சினையா, அல்லது தமிழர் சமூகத்தின் உரிமைகள் மற்றும் வாழ்வாதாரத்திற்கு எதிரான அணுகுமுறையாக மாறியுள்ளதா?”

சட்டரீதியாகவும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பார்வையிலும், காவிரி பிரச்சினை இரண்டு மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நீர்வளத் தகராறாகவே கருதப்படுகிறது. இந்திய நீதித்துறையும் அதே அணுகுமுறையையே பின்பற்றுகிறது.

ஆனால் தமிழ்நாட்டில் பலர் வேறுபட்ட பார்வையை முன்வைக்கின்றனர். டெல்டா விவசாயிகள், மீனவர்கள், கிராமப்புற மக்கள் மற்றும் குடிநீர் சார்ந்த சமூகங்கள் நேரடியாக பாதிக்கப்படுவதால், இது வெறும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நிர்வாகப் பிரச்சினையாக மட்டுமே பார்க்க முடியாது என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். அவர்களது பார்வையில், தமிழர்களின் பொருளாதார மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு தொடர்பான உரிமைகளும் இந்த விவகாரத்தில் உள்ளடங்கியுள்ளன.

சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகள்

மேகதாது திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டால் வனப்பகுதிகள், பறவைகள் சரணாலயங்கள், வனவிலங்கு வாழிடங்கள் மற்றும் பழங்குடியினர் குடியிருப்புகள் பாதிக்கப்படக்கூடும் என சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

மேலும் “கடலுக்கு செல்லும் நீர் வீணாகிறது” என்ற வாதத்தையும் பல விஞ்ஞானிகள் ஏற்கவில்லை. ஆற்றுநீர் கடலுக்கு செல்வது கடலோர உயிரியல் அமைப்புகளின் சமநிலையை பராமரிக்க உதவுகிறது. மாங்குரோவ் காடுகள், மீன்வளம், கடலோர சூழலியல் மற்றும் நிலத்தடி நீர் தரம் ஆகியவை ஆற்றுநீரின் தொடர்ச்சியான ஓட்டத்துடன் தொடர்புடையவை.

பெங்களூரின் நீர் நெருக்கடி மற்றும் மாற்று தீர்வுகள்

பெங்களூரின் குடிநீர் தேவைகள் உண்மையான சவாலாக இருந்தாலும், அதற்கான ஒரே தீர்வு புதிய அணைகள் அல்ல என்று பல நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

மழைநீர் சேமிப்பு, ஏரிகள் மற்றும் குளங்களின் மறுசீரமைப்பு, கழிவுநீர் மறுசுழற்சி, நகர்ப்புற நீர் மேலாண்மை, நீர் இழப்பைக் குறைக்கும் கட்டமைப்புகள் ஆகியவை முன்னுரிமையாக அமல்படுத்தப்பட வேண்டும். உலகின் பல நகரங்கள் இந்த அணுகுமுறையின் மூலம் தங்களது நீர் நெருக்கடியை வெற்றிகரமாக சமாளித்துள்ளன.

புதிய தீர்ப்பாயம் வேண்டுமா?

சில அரசியல் வட்டாரங்களில் புதிய காவிரி தீர்ப்பாயம் அமைப்பது பற்றிய கோரிக்கைகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் பல சட்ட நிபுணர்கள் இதை ஆபத்தான அணுகுமுறையாக கருதுகின்றனர்.

ஏற்கனவே காவிரி தீர்ப்பாயம், உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு மற்றும் காவிரி மேலாண்மை ஆணையம் ஆகியவை இருக்கும் நிலையில், புதிய தீர்ப்பாயம் அமைப்பது பழைய விவாதங்களை மீண்டும் திறந்து, தற்போதுள்ள சட்ட பாதுகாப்புகளை பலவீனப்படுத்தக்கூடும் என்று அவர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

காவிரி மேலாண்மை ஆணையத்தின் அதிகாரம்

2018 உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குப் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட காவிரி மேலாண்மை அமைப்புகளுக்கு போதுமான அதிகாரம் வழங்கப்படவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு தொடர்ந்து இருந்து வருகிறது.

மாதாந்திர நீர் வெளியீடு, வறட்சி கால நீர் பகிர்வு, தரவு வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் அமலாக்க அதிகாரங்களை வலுப்படுத்தினால் மட்டுமே நீண்டகால தீர்வு சாத்தியமாகும்.

காலநிலை மாற்றம்: வரவிருக்கும் மிகப்பெரிய சவால்

எல்-நினோ, திடீர் வெள்ளங்கள், நீண்டகால வறட்சி மற்றும் காலநிலை மாற்றம் காவிரி பிரச்சினையை மேலும் சிக்கலாக்குகின்றன.

வெள்ளக் காலங்களில் நீரை சேமிக்காமல் கடலுக்கு அனுப்பிவிட்டு, வறட்சி காலங்களில் புதிய நீர் ஆதாரங்களைத் தேடும் பழைய அணுகுமுறை இனி போதுமானதல்ல. இரு மாநிலங்களும் நீர் பாதுகாப்பு மற்றும் காலநிலை தழுவல் நடவடிக்கைகளை உடனடியாக முன்னெடுக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.

முடிவுரை

மேகதாது அணை விவகாரம் வெறும் ஒரு அணைத் திட்டத்தைப் பற்றிய விவாதமல்ல. அது காவிரி நதியின் எதிர்காலம், தமிழ்நாட்டின் விவசாய பாதுகாப்பு, தென்னிந்தியாவின் நீர் மேலாண்மை மற்றும் இந்திய கூட்டாட்சியின் செயல்திறன் ஆகியவற்றை சோதிக்கும் முக்கியமான கேள்வியாகும்.

நிலையான தீர்வு என்பது அரசியல் கோஷங்களிலோ தேர்தல் வாக்குறுதிகளிலோ இல்லை. உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புகளை மதித்தல், கீழ்நாட்டு மாநிலங்களின் உரிமைகளை பாதுகாத்தல், சுற்றுச்சூழல் சமநிலையை காத்தல், மழைநீர் சேமிப்பு மற்றும் மறுசுழற்சி தொழில்நுட்பங்களில் முதலீடு செய்தல் ஆகியவற்றின் மூலமே காவிரி நதியும், அதனை நம்பி வாழும் கோடிக்கணக்கான மக்களும் பாதுகாக்கப்பட முடியும்.

காவிரி என்பது தமிழ்நாடு மற்றும் கர்நாடகாவுக்கு இடையேயான போட்டியின் அடையாளமாக அல்ல; பகிரப்பட்ட இயற்கை வளங்களை அறிவியல், நீதி மற்றும் பரஸ்பர மரியாதையின் அடிப்படையில் நிர்வகிக்க வேண்டிய அவசியத்தின் நினைவூட்டலாக பார்க்கப்பட வேண்டும்.