அவசரநிலை: ஜனநாயக உரிமைகள் மட்டுமல்ல, மாநில உரிமைகளும் பறிக்கப்பட்ட காலமா?

இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் 1975 முதல் 1977 வரை நீடித்த அவசரநிலை (Emergency) காலம், நாட்டின் ஜனநாயக வரலாற்றில் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய அத்தியாயமாக கருதப்படுகிறது. அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி அறிவித்த அவசரநிலை, அடிப்படை உரிமைகள், ஊடக சுதந்திரம், அரசியல் எதிர்ப்பு மற்றும் கூட்டாட்சி அமைப்பு ஆகிய அனைத்திலும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

இன்றும் அவசரநிலை பற்றி பேசும்போது பெரும்பாலும் கைது நடவடிக்கைகள், பத்திரிகைத் தணிக்கை மற்றும் கட்டாய குடும்பக் கட்டுப்பாட்டு திட்டங்கள் பற்றியே விவாதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் அதன் மற்றொரு முக்கியமான தாக்கம் மாநிலங்களின் அதிகாரக் குறைப்பு மற்றும் மத்தியமயமாக்கல் என்பதும் மறக்கப்படக் கூடாத உண்மையாகும்.

அதிகாரக் குவிப்பும் ஜனநாயகத்தின் சோதனையும்

1975 ஜூன் 25 அன்று அவசரநிலை அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு, மத்திய அரசின் அதிகாரம் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மையப்படுத்தப்பட்டதாக விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர். பல எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். அரசுக்கு எதிராக குரல் கொடுத்த அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்கள் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர்.

நீதித்துறை, நிர்வாகம் மற்றும் அரசியல் அமைப்புகள் மீது மத்திய அரசின் செல்வாக்கு அதிகரித்ததாகவும், ஜனநாயகத்தின் இயல்பான செயல்பாடு பாதிக்கப்பட்டதாகவும் பல ஆய்வாளர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர்.

ஊடகங்களின் மீது கட்டுப்பாடு

அவசரநிலை காலத்தில் ஊடகங்கள் கடுமையான தணிக்கைக்கு உட்படுத்தப்பட்டன. அரசின் அனுமதியின்றி பல செய்திகள் வெளியிட முடியாத நிலை உருவானது. அரசை விமர்சிக்கும் கட்டுரைகள் தடுக்கப்பட்டன. இதன் காரணமாக தகவல் சுதந்திரம் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டதாக விமர்சகர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர்.

பின்னர் வெளிவந்த விசாரணை அறிக்கைகள் மற்றும் பத்திரிகைச் செய்திகள் மூலம் தான் பல சம்பவங்கள் மக்களுக்கு தெரிய வந்தன. இதனால் சுதந்திர ஊடகங்களின் அவசியம் மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டது.

கைது நடவடிக்கைகள் மற்றும் மனித உரிமை கேள்விகள்

அவசரநிலை காலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான அரசியல் தலைவர்கள், மாணவர் இயக்கத் தலைவர்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். பல குடும்பங்கள் பிரிக்கப்பட்டன. பொருளாதார ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் கடுமையான பாதிப்புகளை சந்தித்தன.

இந்த காலம் இந்திய ஜனநாயகத்தில் தனிநபர் சுதந்திரம் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை நினைவூட்டும் காலமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

கட்டாய குடும்பக் கட்டுப்பாட்டு திட்டங்கள்

அவசரநிலை காலத்தை நினைவுகூரும்போது அதிகம் பேசப்படும் விஷயங்களில் ஒன்று கட்டாய குடும்பக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகளாகும். குறிப்பாக சஞ்சய் காந்தியின் செல்வாக்கின் கீழ் நடைபெற்றதாகக் கூறப்படும் கருத்தடை முகாம்கள் கடுமையான விமர்சனங்களை ஏற்படுத்தின.

பல பகுதிகளில் மக்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாக நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டதாகவும், அதிகாரிகள் இலக்குகளை அடைய மக்களை அழுத்தம் கொடுத்ததாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. இதனால் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் பாதிக்கப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது.

மாநில உரிமைகளின் மீது விழுந்த தாக்கம்

அவசரநிலை காலத்தின் மிக நீண்டகால விளைவுகளில் ஒன்று 1976 ஆம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட 42வது அரசியலமைப்பு திருத்தமாகும்.

இந்திய அரசியலமைப்பில் ஆரம்பம் முதலே மத்தியப் பட்டியல், மாநிலப் பட்டியல் மற்றும் பொதுப் பட்டியல் (Concurrent List) இருந்தாலும், 42வது திருத்தத்தின் மூலம் மாநிலப் பட்டியலில் இருந்த சில முக்கிய அதிகாரங்கள் பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றப்பட்டன.

கல்வி, காடுகள், வனவிலங்கு பாதுகாப்பு மற்றும் எடை-அளவுகள் போன்ற துறைகள் மாநிலங்களின் முழு கட்டுப்பாட்டிலிருந்து மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் இணைந்து சட்டம் இயற்றும் பொதுப் பட்டியலுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டன.

இதனால் மாநிலங்களின் சட்டமியற்றும் அதிகாரம் குறைந்ததுடன், மத்திய அரசின் செல்வாக்கு அதிகரித்தது. குறிப்பாக தமிழ்நாடு போன்ற மாநிலங்களில் இது கூட்டாட்சி அமைப்பின் பலவீனப்படுத்தலாகக் கருதப்பட்டது.

கல்வி: மாநில உரிமையிலிருந்து மத்திய செல்வாக்குக்குள்

கல்வி மாநிலப் பட்டியலிலிருந்து பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றப்பட்டதன் தாக்கம் இன்று வரை தொடர்கிறது. தேசிய கல்விக் கொள்கை, மொழிக் கொள்கை, பாடத்திட்டம், நுழைவுத் தேர்வுகள் போன்ற பல விவாதங்களில் மத்திய-மாநில மோதல்கள் தொடர்ந்து காணப்படுகின்றன.

தமிழ்நாட்டில் கல்வி மீண்டும் மாநிலப் பட்டியலுக்கு மாற்றப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை பல ஆண்டுகளாக முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது. ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் தனித்துவமான மொழி, கலாச்சாரம் மற்றும் சமூகத் தேவைகள் உள்ளதால் கல்வி முழுமையாக மாநிலங்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும் என்று பலர் வாதிடுகின்றனர்.

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும் தொடரும் கூட்டாட்சி விவாதம்

அவசரநிலை காலம் முடிந்து சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஆனால் அந்தக் காலத்தில் மாநிலங்களிடமிருந்து பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றப்பட்ட அதிகாரங்கள் பெரும்பாலும் மீண்டும் மாநிலங்களுக்கு திருப்பி வழங்கப்படவில்லை.

இதனால், அவசரநிலை என்பது கடந்தகால வரலாற்று நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அதன் தாக்கம் இன்னும் இந்திய கூட்டாட்சி அமைப்பில் உயிர்ப்புடன் உள்ளது என்று கூட்டாட்சி ஆதரவாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

மாநிலங்களின் சுயாட்சி, வரி அதிகாரம், கல்விக் கொள்கை மற்றும் நிர்வாக சுதந்திரம் தொடர்பான விவாதங்களில் 42வது திருத்தத்தின் தாக்கம் தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வருகிறது.

காங்கிரஸையும் தாண்டிய அரசியல் கேள்வி

அவசரநிலை குறித்து பேசும்போது பெரும்பாலும் விமர்சனங்கள் காங்கிரஸ் கட்சியை நோக்கியே செல்கின்றன. ஆனால் விமர்சகர்கள் முன்வைக்கும் முக்கியமான கேள்வி வேறு ஒன்றாகும்.

அவசரநிலையை இந்திய ஜனநாயகத்தின் கருப்பு அத்தியாயம் என்று தொடர்ந்து விமர்சித்து வந்த அரசியல் கட்சிகள் மத்திய ஆட்சிக்கு வந்த பிறகும், அந்த காலத்தில் மாநிலங்களிடமிருந்து மாற்றப்பட்ட அதிகாரங்களை மீண்டும் மாநிலங்களுக்கு வழங்கும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ளவில்லை என்பதே அந்த கேள்வி.

குறிப்பாக, பல ஆண்டுகளாக மத்திய ஆட்சியில் இருக்கும் பாஜக அரசும் கல்வி உள்ளிட்ட துறைகளை மாநிலப் பட்டியலுக்கு திருப்பி மாற்றவில்லை. இதனால், அவசரநிலை காலத்தில் உருவான மத்தியமயமாக்கல் நடைமுறைகள் அரசுகள் மாறினாலும் தொடர்கின்றன என்ற விமர்சனம் எழுகிறது.

இதன் காரணமாக, பிரச்சினை ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியை மட்டும் பற்றியது அல்ல; இந்திய கூட்டாட்சி அமைப்பு எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதைக் குறித்த அடிப்படை அரசியல் விவாதமாக இது மாறியுள்ளது.

முடிவுரை

அவசரநிலை காலம் என்பது வெறும் கைது நடவடிக்கைகள், ஊடகத் தணிக்கை மற்றும் கட்டாய குடும்பக் கட்டுப்பாட்டு திட்டங்களின் வரலாறு மட்டுமல்ல. அது மாநில உரிமைகள், கூட்டாட்சி அமைப்பு மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வு குறித்த நீண்டகால அரசியல் விவாதங்களின் தொடக்கப்புள்ளியாகவும் அமைந்தது.

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் கல்வி போன்ற முக்கிய துறைகள் மாநிலங்களுக்கு முழுமையாக திருப்பி வழங்கப்படாதது, கூட்டாட்சி அமைப்பு குறித்த கேள்விகளை தொடர்ந்து உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறது. எனவே அவசரநிலை பற்றிய விவாதம் கடந்த காலத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; இந்தியாவின் எதிர்கால கூட்டாட்சி அமைப்பு எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதையும் பற்றிய விவாதமாகும்.

ஜனநாயக உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுவது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவுக்கு மாநிலங்களின் உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதே அவசரநிலை காலம் இந்தியாவிற்கு கற்றுக்கொடுத்த மிகப் பெரிய பாடங்களில் ஒன்றாகும்.