மொழி, தன்னுரிமை மற்றும் தமிழ்த் தேசிய உணர்வு: மறைமலை அடிகள் முதல் இன்றைய மொழிப்போர் வரை

தமிழர் வரலாற்றில் மொழி என்பது வெறும் தொடர்பாடல் கருவி மட்டுமல்ல; அது இனத்தின் அடையாளம், பண்பாடு, சிந்தனை மற்றும் தன்னுரிமையின் அடித்தளமாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு மொழி வாழ்ந்தால் அந்த இனமும் வாழும்; மொழி பலவீனப்படுத்தப்பட்டால் அந்த இனத்தின் தனித்துவமும் பாதிக்கப்படும் என்ற கருத்தே தமிழ்த் தேசிய சிந்தனையின் மையமாக உள்ளது.

மகாகவி பாரதியார் “நாட்டு விடுதலைக்கு முன்னால் நரம்பு விடுதலை, பா விடுதலை, பாஷை விடுதலை வேண்டும்” என்று வலியுறுத்தியதை நினைவுகூரும் இந்தக் கருத்தோட்டம், அரசியல் சுதந்திரம் மட்டும் போதாது; மொழி மற்றும் மனதின் விடுதலையும் அவசியம் என வலியுறுத்துகிறது.

வடமொழி ஆதிக்கமும் தமிழின் வரலாற்றுப் போராட்டமும்

ஆரியர் வருகைக்குப் பிறகு சமஸ்கிருத மொழி தென்னிந்தியாவில் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியதாகவும், பின்னர் ஆங்கிலேயர் கால ஆய்வுகள் சமஸ்கிருதத்தை இந்திய மொழிகளின் தாய்மொழியாக உயர்த்தியதாகவும் விமர்சிக்கப்படுகிறது. தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் மற்றும் துழுவம் போன்ற மொழிகள் தனித்த மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை என்ற உண்மையை இது மறைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

தொல்காப்பிய காலத்தில் பிறமொழிச் சொற்கள் மிகக் குறைவாக இருந்த நிலையில், பக்தி இயக்க காலத்திற்குப் பிறகு தமிழ் மொழியில் சமஸ்கிருதச் சொற்களின் கலப்பு அதிகரித்தது. இதன் விளைவாக “மணிப்பிரவாள நடை” உருவானது. பல ஊர்கள், கோயில்கள் மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளங்கள் வடமொழிப் பெயர்களால் மாற்றப்பட்டதும் மொழி ஆதிக்கத்தின் ஒரு வடிவமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

மறைமலை அடிகள் மற்றும் தனித்தமிழ் இயக்கம்

தமிழ்மொழி சுத்தத்தையும் தமிழர் அடையாளத்தையும் வலியுறுத்திய முக்கிய அறிஞராக மறைமலை அடிகள் சித்தரிக்கப்படுகிறார். வள்ளலாரின் அருட்பா குறித்து எழுந்த விமர்சனங்களுக்கு எதிராக வாதாடி, வள்ளலாரின் சிந்தனையைப் பாதுகாத்த அறிஞராக அவர் போற்றப்படுகிறார்.

தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் தலைவராக விளங்கிய அவர், 1921 ஆம் ஆண்டு திருவள்ளுவர் ஆண்டை அறிமுகப்படுத்தி தமிழர்களுக்கான தனித்துவமான ஆண்டுக் கணக்கை நிலைநிறுத்த முயன்றார். மேலும், சமரச சுத்த சன்மார்க்க இயக்கத்தை “பொதுநிலைக் கழகம்” என மாற்றி சாதி ஒழிப்பு, தீண்டாமை எதிர்ப்பு போன்ற சமூகப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டார்.

தமிழறிஞர்களின் மொழிப்பற்று மற்றும் பெயர் மாற்றங்கள்

தனித்தமிழ் உணர்வை வளர்க்கும் நோக்கில் பல தமிழறிஞர்கள் தங்களது பெயர்களையே தமிழ்மயமாக மாற்றிக் கொண்டனர். பரிதிமாற் கலைஞர், தேவநேயப் பாவாணர், முத்தமிழ்க் காவலர் கி.ஆ.பெ. விசுவநாதம் உள்ளிட்ட பலர் இதற்கான எடுத்துக்காட்டுகளாகக் கூறப்படுகின்றனர்.

முத்தமிழ்க் காவலர் கி.ஆ.பெ. அவர்கள் வானொலியில் “நமஸ்கார்” என்பதற்குப் பதிலாக “வணக்கம்” பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், “ஆகாசவாணி” என்பதற்குப் பதிலாக “வானொலி” என்ற தமிழ்ச்சொல் பயன்பட வேண்டும் என்றும் போராடிய சம்பவம் தமிழ்மொழிக்கான நேரடி போராட்டத்தின் அடையாளமாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

திராவிடம், தமிழ் மற்றும் அடையாள அரசியல்

திராவிட மொழிக் குடும்பம் குறித்த ஆய்வுகளை மேற்கொண்ட ராபர்ட் கால்டுவெல் உள்ளிட்ட அறிஞர்களின் பணிகள் விவாதிக்கப்படுகின்றன. தென்னக மொழிகள் தனித்த மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை என்ற ஆய்வு முக்கியமானதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும், “திராவிடம்” என்ற சொல்லின் அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு பயன்பாடு குறித்து விமர்சன பார்வையும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

“திராவிடம்” என்ற அடையாளத்தை விட “தமிழ் – தமிழர் – தமிழ்தேசியம்” என்ற அடையாளமே தெளிவான மற்றும் வரலாற்று அடிப்படையுடையது என்று இந்தக் கருத்தோட்டம் வலியுறுத்துகிறது.

தமிழ் மொழிப்போர் மற்றும் இந்தி–சமஸ்கிருத திணிப்பு

20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் மொழிக் கொள்கைகள் குறித்த எழுந்த விவாதங்கள் மொழிப்போரின் ஆரம்ப கட்டங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. சமஸ்கிருதத்திற்கு வழங்கப்பட்ட முன்னுரிமையும், தமிழ் மொழி எதிர்கொண்ட சவால்களும் இதில் எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றன.

பின்னர் ராஜாஜி ஆட்சிக்கால இந்தித் திணிப்பு முயற்சிகள், அதற்கு எதிராக எழுந்த மக்கள் போராட்டங்கள் மற்றும் இந்திய ஒன்றியத்தில் தொடர்ந்து நிலவும் மொழி ஆதிக்க அரசியல் ஆகியவை தமிழர் தன்னுரிமைச் சிந்தனையின் முக்கிய பகுதிகளாக விவாதிக்கப்படுகின்றன.

தன்னுரிமையின் பொருள்

மறைமலை அடிகள் கூறியதாக மேற்கோள் காட்டப்படும் கருத்தின்படி, மொழியில் கலக்கும் அடிமைத்தன உணர்விலிருந்து விடுபடுவதே முதல் தன்னுரிமை ஆகும். மொழிச் சுத்தம், பண்பாட்டு விழிப்புணர்வு மற்றும் மனச் சுதந்திரம் ஆகியவை தன்னுரிமையின் அடிப்படைக் கூறுகளாக விளக்கப்படுகின்றன.

ஒரு இனத்திற்குத் தனது எதிர்காலத்தைத் தானே தீர்மானிக்கும் உரிமை இருக்க வேண்டும்; அதில் மொழி, பண்பாடு, கல்வி மற்றும் அரசியல் அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதே இந்தக் கருத்தின் மையமாகும்.

இன்றைய சவால்கள்

இந்திய அரசின் பல அமைப்புகள் மற்றும் திட்டங்களுக்கு இந்தி அல்லது வடமொழிப் பெயர்கள் வழங்கப்படுவதும், தமிழுக்கு அதே அளவிலான அங்கீகாரம் வழங்கப்படாததும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. அதிகாரப்பூர்வ பயன்பாட்டில் தமிழின் இடம் குறைவதாகக் கருதப்படும் பல சம்பவங்கள் மொழி உரிமைக்கான சவால்களாக விவாதிக்கப்படுகின்றன.

தமிழ்மொழிக்காக போராடிய செயற்பாட்டாளர்கள் கைது செய்யப்பட்ட சம்பவங்கள் குறிப்பிடப்பட்டு, மொழி உரிமைக்கான போராட்டத்தை மக்கள் மறக்கக்கூடாது என வலியுறுத்தப்படுகிறது.

முடிவுரை

தமிழ் மொழி, தமிழர் அடையாளம் மற்றும் தன்னுரிமை ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று பிரிக்க முடியாதவை என்ற கருத்தை இந்த உரை வலுவாக முன்வைக்கிறது. குடும்ப வாழ்க்கை முதல் கல்வி, பண்பாடு, சமூக நிகழ்வுகள் வரை தமிழை முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும் என்ற அழைப்பும் இதில் இடம் பெறுகிறது.

மறைமலை அடிகள் போன்ற தமிழறிஞர்களின் பணியை நினைவுகூர்ந்து, தமிழ்மொழி மற்றும் தமிழர் அடையாளத்தைப் பாதுகாக்கும் சமூகப் பொறுப்பை ஒவ்வொருவரும் ஏற்க வேண்டும் என்பதே இந்த உரையின் மையச் செய்தியாகும்.